Home BLOGS ΤΖΟΥΑΝΝΗΣ

ΤΖΟΥΑΝΝΗΣ

Τα δάκρυα της Ρούλας Μούλη ήταν και δικά μας δάκρυα…

 

Ήταν μια δύσκολη απόφαση… Καλά, καλά δεν το είχε η ίδια συνειδητοποιήσει. Όμως το αγωνιστικό τέλος ζύγωνε… Οι τρελοί ρυθμοί της καθημερινότητας απλά έτρεξαν το ρολόι του χρόνου αρκετά πιο γρήγορα.

Η Ρούλα Μούλη βάδιζε πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Στο τέλος της διαδρομής ήταν η παραμονή στα παρκέ για άλλον έναν χρόνο. Οι υποχρεώσεις βάρυναν τη μπάρα ισορροπίας. Αρκετά… Τόσο που το σκοινί δεν άντεχε άλλο. Έπρεπε να πάρει μια απόφαση, την πιο δύσκολη στη ζωή της. Να αφήσει αυτό που τόσο αγαπά, αυτό που έκανε από κοριτσάκι.

Ξεζούμιζε το μυαλό της… Μέσα της ήθελε να τα κάνει όλα… Όλα όμως δεν γίνονται και κάποια στιγμή έπρεπε να καταπιεί την πικρή γουλιά του αποχωρισμού. Και ας της ζητούσε ο Παναθηναϊκός να μείνει για άλλη μια σεζόν στα “πράσινα”. Το εφικτό έγινε ανέφικτο, γιατί υπάρχει και ζωή μετά το μπάσκετ… Και αυτή η ζωή είναι προτεραιότητα όταν ακολουθείς κάτι ερασιτεχνικά. Όταν το κάνεις από αγάπη και όχι για βιοποριστικούς λόγους.

Με δάκρυα στα μάτια, με σπασμένη φωνή, η Ρούλα Μούλη ανακοίνωσε στον Τάκη Μαλακατέ το “τέλος” της αγωνιστικής της πορείας. Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη συγκίνηση της. Γιατί συνάμα θα αποχωριζόταν την οικογένεια της, τον Παναθηναϊκό. Αλλά με ψηλά το κεφάλι είπε αυτό το αντίο. Ως Πρωταθλήτρια. Ως νικήτρια. Με γλυκές εικόνες στα “στερνά”. Και τα δάκρυα της Ρούλας Μούλη είναι και “πράσινα” δάκρυα… Γιατί και ο Παναθηναϊκός χάνει την αρχηγό του…

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: Πόσο Αλαφούζο αντέχεις ακόμα;

 

 

Υπάρχουν στιγμές που ταλαιπωρώ αρκετά το φτωχό μου το μυαλό, για να βρω απαντήσεις σε ερωτήματα που μάλλον δεν θα δοθούν ποτέ. Από κανέναν!

Αλήθεια, πόσο Αλαφούζο αντέχει ο κόσμος του Παναθηναϊκού; Αυτό και αν είναι ένα αναπάντητο ερώτημα, αν και φαίνεται ότι οι φίλαθλοι του Τριφυλλιού έχουν μπόλικα αποθέματα αντοχής και υπομονής. Άντεξαν τόσο στα… χτυπήματα που δέχθηκε η αγαπημένη τους ομάδα που έφτασαν στο άλλο άκρο. Αυτό της αδιαφορίας και της απάθειας.

Πλέον ελάχιστοι ασχολούνται με τον ιδιοκτήτη της ποδοσφαιρικής ομάδας και τα αναρίθμητα λάθη που έχει κάνει από την ημέρα που απέκτησε δωρεάν από την οικογένεια Βαρδινογιάννη, αρχικά μέσω της Παναθηναϊκής Συμμαχίας, τις μετοχές της ΠΑΕ.

Και αυτή η “παγωμάρα”, αυτή η αποστασιοποίηση του κόσμου του Παναθηναϊκού από την “πράσινη καθημερινότητα”, είναι τελικά και το μεγαλύτερο κακό. Γιατί το δυσάρεστο συμπέρασμα είναι ότι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έχουν πλέον συμβιβαστεί με αυτή την κατάσταση που περνάει τα τελευταία χρόνια η ποδοσφαιρική ομάδα.

Η πλειοψηφία του κόσμου – μεγάλη ή μικρή δεν έχει σημασία – συνήθισε τη “σμίκρυνση” του Παναθηναϊκού, την απουσία από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, την απώλεια των τίτλων, την έλλειψη επιτυχιών και αρκείται – στην καλύτερη περίπτωση – στην παρακολούθηση των γεγονότων, απλά κρατώντας μια στάση αναμονής. Μήπως και έρθει κάποια στιγμή το… θαύμα. Για να σας δώσω μια εικόνα, έτσι όπως τουλάχιστον εγώ την φαντάζομαι, μοιάζει σαν να βρίσκεται σε παρατεταμένη και χρόνια “χειμερία νάρκη” η μεγαλύτερη μερίδα των φιλάθλων του Τριφυλλιού. Αν έρθει η αγωνιστική “άνοιξη”, τότε θα “ξυπνήσουν”…

Εύκολο είναι μέσω του διαδικτύου να ρίχνεις ευθύνες. Εύκολο είναι με δύο αράδες γραμμένες σε ένα πληκτρολόγιο να απαιτείς, να ζητάς, να ελπίζεις σε αλλαγή για το καλό του Παναθηναϊκού. Το δύσκολο είναι να κοιτάξεις τον καθρέπτη ως φίλαθλος και να αντιληφθείς ότι έχεις κι ΕΣΥ ευθύνη για την “ελεύθερη” πτώση” του Παναθηναϊκού. Φεύ…

Τελικά ο κόσμος του Παναθηναϊκού αντέχει… πολύ Αλαφούζο!

1 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: Έντεκα… αυτοί, έντεκα “ημίθεοι”!

 

Γιορτινή μέρα είναι η 2η Ιουνίου για τον κόσμο του Παναθηναϊκού και την οικογένεια των Πράσινων. Ημέρα μνήμης, ημέρα σημαντική, ημέρα μοναδική και ονειρική. Γιατί πριν από πενήντα χρόνια, αυτή η απίθανη ομάδα του Πούσκας κατάφερε να πάει κόντρα σε… όλους και σε όλα. Τράβηξε το δικό της “κουπί” σε έναν ορμητικό ευρωπαϊκό ποταμό, έκανε μια τολμηρή πορεία απέναντι στο… ρεύμα και έφτασε σε έναν ξεχωριστό προορισμό. Το Wembley, αγγίζοντας το “ιερό δισκοπότηρο” του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Μισός αιώνας έχει περάσει και εκείνη η “μαγική” πορεία του Παναθηναϊκού ακόμα γιορτάζεται… Γιατί το κατόρθωμα εκείνων των ταλαντούχων ελληνόπουλων και του τεράστιου Φέρεντς Πούσκας δεν μπόρεσε καμία ελληνική ομάδα – πλην Παναθηναϊκού – ούτε να το… πλησιάσει. Γιατί ήταν – και μάλλον θα μείνει – κάτι το μοναδικό για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί ήταν η στιγμή της γέννησης του Panathinaikos, του Πρέσβη…

Ο αξεπέραστος Σεφέρης είχε πει: “Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον”… Ο Παναθηναϊκός ποτέ του δεν λησμόνησε το παρελθόν του. Ίσα – ίσα, κράτησε τις γερές βάσεις που είχαν “χτίσει” ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης, ο Οικονομόπουλος, ο Καμάρας, ο Φυλακούρης, ο Ελευθεράκης, ο Γραμμός, ο Σούρπης, ο Καψής, ο Τομαράς, ο Βλάχος και οι υπόλοιποι “γίγαντες” και δημιούργησε ένα ζηλευτό οικοδόμημα. Κι ας… ρημάζει την τελευταία δεκαετία.

Υ.Γ. Μην χάσετε το ντοκιμαντέρ της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, το οποίο θα προβληθεί το βράδυ της 2ας Ιουνίου στις 20:00 από την ΕΡΤ 3. Εξαιρετική δουλειά με σεβασμό στην ιστορία του συλλόγου…

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: Η… φλόγα της αποτυχίας Αλαφούζου δεν πρέπει να “κάψει” τον Γιοβάνοβιτς

Μια ματιά στα social media, γιατί πλέον εκεί κάποιος μπορεί να αντιληφθεί τον παλμό του κόσμου, είναι αρκετή για να φανεί ότι υπάρχει ξεκάθαρο θέμα… δυσπιστίας μιας αρκετά μεγάλης μερίδας φιλάθλων του Παναθηναϊκού για την επιλογή Γιοβάνοβιτς.

Θα ήταν μεγάλο λάθος αν οι οπαδοί του Τριφυλλιού συνδυάσουν στο μυαλό τους την αποτυχημένη – σε τίτλους και αγωνιστικές διακρίσεις – παρουσία του Αλαφούζου στο σύλλογο με την έλευση του νέου προπονητή. Προτού μάλιστα του δώσουν το χρόνο που χρειάζεται για να δείξει τη δουλειά του. Ναι, επιλογή του Αλαφούζου είναι και ο Σέρβος προπονητής, ωστόσο τούτη τη φορά έχω την εντύπωση ότι o ιδιοκτήτης της ΠΑΕ έκανε κάτι… σωστό.

Διαβάσατε στο “Τ” το πλουσιοπάροχο συμβόλαιο που πρόσφερε ο Αλαφούζος στον Σέρβο προπονητή για να τον πείσει να αναλάβει την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού. Αρχικά πρόκειται για το μεγαλύτερο συμβόλαιο που έχει πάρει κάποιος προπονητής στο διάστημα που ο Αλαφούζος κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της ΠΑΕ και κατά δεύτερο λόγο το 1 εκ. ευρώ ετησίως (συν πολλά μπόνους) δεν είναι ένα αμελητέο ποσό. Και πιστέψτε με, σύμφωνα με όσα κατάφερα να “αλιεύσω” από το ρεπορτάζ, ο Γιοβάνοβιτς έπεσε αρκετά στα οικονομικά του “θέλω”, καθώς τα συμβόλαια που είχε τα τελευταία χρόνια στην Αραβική Χερσόνησο ήταν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ πιο πάνω…

Θα μου πείτε, τα λεφτά και οι απολαβές δείχνουν την αξία ενός προπονητή ή η δουλειά του; Θα απαντούσα και τα δύο! Όταν διαθέτεις τόσο υψηλό κασέ, τότε αυτό σημαίνει ότι δεν είσαι… απαρατήρητος στην ποδοσφαιρική αγορά. Και το γεγονός ότι ο Γιοβάνοβιτς είναι αρκετά χρόνια μακριά από την Ελλάδα και δεν έχουμε άμεση “επαφή” με την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία, δεν σημαίνει ότι… απέτυχε προτού καν αναλάβει ή ότι πρόκειται για μια κακή επιλογή.

Ίσα – ίσα, θα έλεγα ότι ο Γιοβάνοβιτς ήταν η πιο safe κίνηση που μπορούσε να κάνει ο Αλαφούζος τη δεδομένη στιγμή και ο ερχομός του στον πολύπαθο Παναθηναϊκό είναι μάλλον μια ευχάριστη έκπληξη. Γιατί είναι γνώστης της ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, είναι δουλευταράς, έχει μπόλικη εμπειρία, έχει “μάτι”, πάντα είχε καλά αποδυτήρια και οι ομάδες του είχαν – διαχρονικά – τη “σφραγίδα” του. Είτε πρόκειται για τον Ηρακλή, είτε για τον ΑΠΟΕΛ, είτε για την Αλ Νασρ.

Δεδομένο είναι ότι όσο καλός προπονητής και αν είναι ο Γιοβάνοβιτς (που είναι καλός τεχνικός, ασχέτως αν θα πετύχει ή όχι στον Παναθηναϊκό), δεν μπορεί μόνος του να σηκώσει το βάρος ενός συλλόγου που έχει πιάσει αγωνιστικό… πάτο. Χρειάζεται βοήθεια, δηλαδή μεταγραφική ενίσχυση με ποιοτικούς παίκτες για να μπορέσει να κάνει τα βήματα που θέλει σε αυτή τη νέα διαδρομή.

Αν ο Γιοβάνοβιτς μείνει μόνος να παλεύει με τα… κύματα, όπως έγινε περισσότερο στην περίπτωση Ουζουνίδη και λιγότερο σε αυτή του Δώνη, τότε ο Παναθηναϊκός θα φλερτάρει επικίνδυνα με την αποτυχία. Αν ο Σέρβος προπονητής αναλάβει αυτό το κακοφτιαγμένο τιμόνι και έχει κοντά του το σωστό “πλήρωμα”, τότε δεν αποκλείεται να καταφέρει να το γυρίσει, να αλλάξει… ρότα και να βρει το λιμάνι που ψάχνει τόσα χρόνια το Τριφύλλι.

Όλα στο γήπεδο θα φανούν και ο Γιοβάνοβιτς θα κριθεί με βάση τη δουλειά του και τα αποτελέσματα.

7 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: Ο Σαραβάκος έπρεπε να έχει αναβαθμιστεί… χθες!

 

Όταν έχεις την ευλογία να διαθέτεις στον ποδοσφαιρικό “μηχανισμό” σου μια προσωπικότητα του μεγέθους που έχει ο Δημήτρης Σαραβάκος και διανύεις μια δύσκολη περίοδο ανακατατάξεων, τότε η λύση είναι προφανής. Αναβαθμίζεις τον “Μητσάρα” στο ποδοσφαιρικό τμήμα και του δίνεις ΛΟΓΟ. Χθες, όχι αύριο.

Έπρεπε ήδη να έχει γίνει αυτή η κίνηση και ο Σαραβάκος να έχει ενεργότατο ρόλο στη λήψη αποφάσεων για την επόμενη ημέρα στον σύλλογο.

Σπανίζουν στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου οι προσωπικότητες με τη λάμψη, την αξία, αλλά και τον χαρακτήρα του Δημήτρη Σαραβάκου.

Ποτέ του δεν ήταν του τύπου “χτυπάω το χέρι στο τραπέζι και επιβάλλω τη γνώμη μου”. Πάντα διαλλακτικός, δημοκρατικός και αν θέλετε υπέρ του δέοντος ευγενικός.

Ο Δημήτρης Σαραβάκος δεν είναι ο άνθρωπος που θα δημιουργήσει έριδες, κόντρες και προστιβές. Ούτε θα απαιτήσει να εισακουστεί η γνώμη του. Όμως το γεγονός ότι ο εκ των κορυφαίων παικτών που φόρεσε τη φανέλα με το Τριφύλλι στο στήθος δεν… φωνάζει ή δεν το “παίζει κάποιος” (πολύ απλά γιατί δεν χρειάζεται), δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχει λόγο και σημαντικό ρόλο στην ποδοσφαιρική ομάδα.

Όταν ο Αλαφούζος δέχεται γνώμες και απόψεις από τον Σπύρο Βλάχο ή άλλους τεχνοκράτες, τότε δεν γίνεται να μην ακούει ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ και με ευλάβεια τον Δημήτρη Σαραβάκο σε όσα έχει να του πει. Αν και για να τα πει, θα πρέπει να ερωτηθεί… Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…

1 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: Το είδωλο του Αλαφούζου σε αυτή την ομάδα…

 

Ελάχιστοι και αυτοί μετρημένοι στα δάκτυλά του ενός χεριού, πρέπει να είναι όσοι θεωρούν επιτυχημένη την παρουσία του Αλαφούζου στον Παναθηναϊκό.

Ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ έκανε τον κύκλο του στο σύλλογο με τα καλά του και τα στραβά του και αυτή τη στιγμή βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Είτε θα επιλέξει την αποχώρηση με τον τρόπο που απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών από την οικογένεια Βαρδινογιάννη, είτε θα πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, να επενδύσει άμεσα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και να αναθεωρήσει την πολιτική που έχει ακολουθήσει εδώ και χρόνια, λειτουργώντας ουσιαστικά ως χρηματοδότης ενός “κανονικού” Παναθηναϊκού.

Ακόμα και το δεύτερο να γίνει, ουδείς εγγυάται την επιτυχία. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι συνάμα απλό και πολύπλοκο. Πενήντα εκατομμύρια ευρώ να φτάσει το μπάτζετ του Παναθηναϊκού τη νέα σεζόν, ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι αυτά τα χρήματα θα δαπανηθούν με τον σωστό τρόπο και θα επαναφέρουν το Τριφύλλι σε έναν χαμένο – εδώ και χρόνια – δρόμο;

Απαιτείται “ξεκαθάρισμα” στο εσωτερικό του συλλόγου και “νέο αίμα”. Συνεργάτες οι οποίοι θα γνωρίζουν το αντικείμενο και θα μπορούν να ανταποκριθούν στις υψηλές απαιτήσεις. Δείτε λίγο τι έγινε με την περίπτωση του ΟΦΗ, ο οποίος έκανε μια σπουδαία κίνηση με την προσθήκη του ικανού Λυσάνδρου στη θέση του CEO. Όχι ότι ο Λεωνίδας Μπουτσικάρης υστερεί σε σχέση με τον προκάτοχο του στην προεδρία της Superleague, αλλά σίγουρα δεν έχει τον ίδιο ρόλο. Αν και θα μπορούσε να τον έχει… Αυτές οι “λεπτομέρειες” και οι επιλογές, κάνουν πολλές φορές τη διαφορά.

Αν ο Αλαφούζος δεν καταλάβει ποια είναι η “πηγή το κακού”, αν δεν αντιληφθεί ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα στο Τριφύλλι, τότε ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να παλεύει με νύχια και με δόντια για μια ευρωπαϊκή θέση και η “σμίκρυνση” του συλλόγου θα παραταθεί…

Το είδωλο του Αλαφούζου φαίνεται σε αυτή την ομάδα… Είναι ξεκάθαρο και δεν χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση. Ο Παναθηναϊκός έχει φτάσει στο “σημείο μηδέν” και αν δεν παρθούν γενναίες αποφάσεις, αν δεν γίνει σκληρή αυτοκριτική και αν δεν δαπανηθούν μεγάλα ποσά, τότε φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο οι Πράσινοι να ξεκολλήσουν από τον πάτο του βαρελιού. Και μια σημαντική υποσημείωση: Ο κόσμος ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ.

Ο πιο εύκολος δρόμος που μπορεί να ακολουθήσει ο Αλαφούζος είναι αυτός της αποχώρησης. Αν αγαπάει την ομάδα, αν θέλει το καλό του Παναθηναϊκού και δεν μπορεί – για τους δικούς του λόγους – να ανταγωνιστεί τους ιστορικούς του αντίπαλους σε μπάτζετ, ποδοσφαιρικές ιδέες και ποιότητα, τότε είναι σχεδόν μονόδρομος η αποχώρηση. Γιατί ο Παναθηναϊκός χρειάζεται – μετά από χρόνια – οξυγόνο. Αυτό το Τριφύλλι πρέπει κάποια στιγμή να αναπνεύσει…

2 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail