Home BLOGS ΤΖΟΥΑΝΝΗΣ

ΤΖΟΥΑΝΝΗΣ

Τζουάννης blog: Στο… κοσμοδρόμιο του ΟΑΚΑ έγινε η “πράσινη εκτόξευση”

 

Αυτό το “διαμάντι” που βρέθηκε – μάλλον από τύχη – στον πάγκο του Παναθηναϊκού, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, με λίγα λόγια μετά τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας κατάφερε να περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση των Πράσινων.




Η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας δεν είναι ο… κούκος που θα φέρει την “πράσινη άνοιξη”, ούτε ένα τρόπαιο είναι αρκετό για να διορθώσει όλες τις ανορθογραφίες της διοίκησης Αλαφούζου. Είναι όμως μια καλή αρχή. Η βάση που έχει πλέον ο Παναθηναϊκός για να χτίσει κάτι πιο γερό τα επόμενα χρόνια.




“Το μεγαλύτερό μας πρόβλημα είναι η ιστορία μας. Σε κάποιες δύσκολες περιόδους μας συγκρίνουν με τα όσα γίνονταν παλιά και δυσκολεύει τις προσπάθειές μας”, δήλωσε ο Γιοβάνοβιτς και έχει απόλυτα δίκιο. Ευχή και κατάρα γι’ αυτή την ομάδα είναι η “βαριά” ιστορία της. Γιατί πάντα το μέτρο σύγκρισης είναι το παρελθόν και ο Παναθηναϊκός είναι καταδικασμένος να ζει με αυτή τη διαδικασία σύγκρισης. Γι’ αυτό είναι μεγάλη ομάδα. Γι’ αυτό μοιάζει τούτη την περίοδο με έναν “φοίνικα” που θέλει να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Γι’ αυτό ο κόσμος χάρηκε, γιόρτασε, αλλά δεν… τρελάθηκε με την κατάκτηση του Κυπέλλου. Γι’ αυτό οι φίλαθλοι του Τριφυλλιού φώναζαν στους παίκτες μετά τον τελικό: “Πρωταθλητή σε θέλουμε”. Γιατί αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο πρώτος στόχος του Παναθηναϊκού. Πάντα. Διαχρονικά.




Στο… κοσμοδρόμιο του Ολυμπιακού Σταδίου έγινε η πρώτη “πράσινη εκτόξευση” μετά από οκτώ χρόνια. Στο ΟΑΚΑ έγινε το πρώτο βήμα. Αυτό που χρειάζεται πριν από ένα μεγάλο ταξίδι. Εκεί οι παίκτες του Παναθηναϊκού έκαναν κατάθεση ψυχής, εκεί ο Γιοβάνοβιτς είδε τις προσπάθειες μιας ολόκληρης χρονιάς να φέρνουν έναν καρπό γλυκό στο σύλλογο.




Ο πήχης είναι λογικό να ανεβαίνει, αλλά δεν χρειάζονται… εξωφρενικά όνειρα. Ο Παναθηναϊκός απλά επέστρεψε, δεν έχει ακόμα καθίσει στο θρόνο του. Ο Παναθηναϊκός βρήκε το χαμένο μονοπάτι, αλλά δεν έχει φτάσει στον γνώριμο προορισμό του. Ο Παναθηναϊκός γεννά πλέον ελπίδα και προσδοκία, αλλά έχει μπόλικο δρόμο να περπατήσει μέχρι το τέλος αυτής της διαδρομής. Όμως έχει καλό οδηγό και έναν αγωνιστικό χάρτη που μπορεί να τον βοηθήσει για να μην… χαθεί.




0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: All in για την Κούπα!

 

Οκτώ χρόνια πέρασαν, τα οποία μοιάζουν με… αιώνας για μια ομάδα “καταδικασμένη” από την ιστορία της να πρωταγωνιστεί και να κατακτά τίτλους. Ο τροχός σαν να… κουνήθηκε και ο Παναθηναϊκός σε… άλλη δεκαετία διεκδικεί το Κύπελλο. Ένα τρόπαιο. Την ύστατη χαρά για μια ποδοσφαιρική ομάδα που έφτασε στο ναδίρ και προσπαθεί να σκαρφαλώσει με πόνο και κόπο ένα κακοτράχαλο “βουνό” προσδοκιών.

Δεν ήταν εύκολη αυτή η μετάβαση. Δεν ήταν εύκολη η αλλαγή της ποδοσφαιρικής νοοτροπίας, η επιστροφή σε… κάποια ποδοσφαιρική πραγματικότητα και η απόδραση από την αγωνιστική δυστοπία που είχε εγκλωβίσει η διοίκηση Αλαφούζου αυτόν τον μεγάλο σύλλογο τα τελευταία χρόνια.

Το χρυσάφι (Φερέιρα – Δώνης – Ουζουνίδης) γινόταν “κάρβουνο” εξαιτίας των συνθηκών, τα λίγα ξαφνικά ήταν ανέφικτα και η ποδοσφαιρική “επιβίωση” διαδέχθηκε τον πρωταθλητισμό.

Ο Γιοβάνοβιτς δεν πάτησε το κουμπί της μετάβασης, ούτε βρήκε ένα μαγικό ραβδάκι για να μεταμορφώσει τον άλλοτε πρίγκιπα που είχε γίνει “βάτραχος”, στην κανονική του μορφή.

Δούλεψε για να γίνει αρχικά το πρώτο βήμα. Και το έκανε μαζί με την ομάδα του. Έφτασε με τον Παναθηναϊκό μέχρι το τέλος της διαδρομής του Κυπέλλου και το βράδυ της 21ης Μαΐου θα διεκδικήσει ένα τίτλο για το Τριφύλλι μετά από σχεδόν μια δεκαετία μιζέριας και προβληματισμού.

Το ματς της δεκαετίας είναι για τον Παναθηναϊκό ο τελικός με τον ΠΑΟΚ. Τόσους και τόσους τελικούς έχει παίξει το Τριφύλλι, όμως τούτο το ματς έχει ξεχωριστή σημασία για τον… μεταποκαλυπτικό Παναθηναϊκό. Μπορεί να σημάνει την αναγέννηση ή τουλάχιστον την αρχή της. Μπορεί να γίνει η αφετηρία για τη χάραξη μιας καλύτερης διαδρομής. Μπορεί να σκαλίσει το Παναθηναϊκό συναίσθημα στον πληγωμένο κόσμο του Τριφυλλιού, να φέρει κι άλλους φιλάθλους στο γήπεδο, να χτυπήσει δυνατά σαν… ξυπνητήρι για να ξυπνήσει τον “κοιμώμενο γίγαντα”.

Στο Στάδιο που ο Παναθηναϊκός έζησε στο παρελθόν απίθανες στιγμές θα γίνει η προσπάθεια… επαναφοράς. All in λοιπόν για την Κούπα και στο τέλος θα φανεί ποιος είχε καλύτερα χαρτιά. Έναν άσο πάντως τον έχει το Τριφύλλι. Και δεν είναι κρυμμένος στο μανίκι του, αλλά στην άκρη του πάγκου.

1 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: Ο Ιβάν ήρθε από το… παρελθόν για να “χτίσει” το μέλλον

 

Μερικές φορές κάθομαι και αναρωτιέμαι αν το ελληνικό ποδόσφαιρο αξίζει ανθρώπους με τις αξίες και τα ιδανικά που πρεσβεύει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Έχετε ακούσει αρκετούς προπονητές μετά από μια μεγάλη νίκη σε ντέρμπι να αναφέρονται με αφοπλιστική ειλικρίνεια στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει εδώ και χρόνια ο Παναθηναϊκός και να μην περιαυτολογούν; Να κερδίζουν μέσα στην έδρα του τον αιώνιο αντίπαλο και μάλιστα μετά από οκτώ χρόνια και να μην… αυτό αποθεώνονται για την τακτική τους και τις εμπνεύσεις τους; Να μην δέχονται κολακείες και να δέχονται τα εύσημα, αλλά να κοιτούν το… δάσος και όχι το δέντρο;

Δείτε το γκολ του Σεμπαστιάν Παλάσιος ΕΔΩ

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι μια σπάνια ποδοσφαιρική προσωπικότητα. Ένα “διαμάντι” που ήρθε για να δώσει λάμψη σε ποδοσφαιρικό βούρκο. Ένας άνθρωπος συνειδητοποιημένος, μετρημένος που αισθάνεται ευθύνη απέναντι στον κόσμο του Παναθηναϊκού. Γιατί πολύ απλά, ο Γιοβάνοβιτς ήρθε από το… παρελθόν, τότε που ο Παναθηναϊκός ως ποδοσφαιρικό μέγεθος ήταν μεγάλος και τρανός και εκεί στοχεύει να οδηγήσει την ομάδα του. Σε τίποτα λιγότερο. Δεν υπάρχουν ημίμετρα σε ένα μεγάλο σύλλογο, ούτε συμβιβασμοί.

Δείτε το γκολ του Σχένκεφελντ ΕΔΩ

Κάποιοι παλεύουν με νύχια και με δόντια να πείσουν τον κόσμο ότι είναι επιτυχία το -21 από την κορυφή. Για τον Γιοβάνοβιτς είναι αποτυχία. Γιατί γνώρισε τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή και εκεί θέλει να τον ξαναδεί.

 

Ούτε δικαιολογίες για μικρό μπάτζετ και περιορισμένη μεταγραφική ενίσχυση ξεστόμισε μέσα στη χρονιά, ούτε δικαιολογίες για απουσίες, ούτε τίποτα. Ο Γιοβάνοβιτς μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας – αυτή που θέλει να ακούει ο κόσμος του Τριφυλλιού – και η γνώση του παρελθόντος, αυτή που ορισμένοι στον Παναθηναϊκό ακόμα αγνοούν, είναι το πιο γερό θεμέλιο στην ομάδα που χτίζει για το μέλλον.

Η αυστηρή κριτική που έχει δεχθεί από τον υπογράφοντα, είναι γιατί στην αρχή της σεζόν απείχε πολύ από τα στάνταρ και τις απαιτήσεις που είχα – και έχω – για τον προπονητή Γιοβάνοβιτς. Αυτόν που ξέρω ποδοσφαιρικά από παλιά, αυτόν που δεν… ανακάλυψα φέτος. Ότι κάνει και ο ίδιος για την ομάδα του. Κρίνει αυστηρά την ομάδα και κρατάει χαμηλούς τόνους, γιατί γνωρίζει που μπορεί να φτάσει ο Παναθηναϊκός και που δικαιούται να βρίσκεται.

Υ.Γ. Καμία κωλοτούμπα στην περίπτωση του Ιβάν. Ότι βλέπω, γράφω. Ότι σκέφτομαι, αναλύω. Υπήρξε διάστημα που και ο ίδιος δεν πατούσε καλά και η καλοπροαίρετη κριτική μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει, όταν ένας άνθρωπος με νοημοσύνη την “μεταφράσει” σωστά.

3 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: Η Ευρώπη περνάει από το Φάληρο

 

Το αποτέλεσμα στο ντέρμπι με την ΑΕΚ αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στους Πράσινους. Ναι μεν ο Παναθηναϊκός δεν απέκτησε σαφέστατο προβάδισμα για την εξασφάλιση της ευρωπαϊκής συμμετοχής, ωστόσο η ήττα του Άρη στο “Κλ. Βικελίδης” από τον Ολυμπιακό δίνει τον πρώτο λόγο στο Τριφύλλι σε αυτή την… κούρσα.




O Παναθηναϊκός έχει πλέον διαφορά δύο βαθμών από την ΑΕΚ και τον Άρη και το ευρωπαϊκό εισιτήριο είναι στα χέρια του, ακόμα και αν το πρόγραμμα που ακολουθεί μοιάζει με… βουνό. Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, ακόμα και η δεύτερη θέση είναι εφικτός στόχος και κάθε παιχνίδι είναι τελικός.

Ο… επόμενος τελικός για το Τριφύλλι είναι στο “Γ. Καραϊσκάκης” απέναντι στον “αιώνιο” αντίπαλο. Εκεί ο Παναθηναϊκός δεν θα παίξει απλά για την ιστορία και το γόητρο. Θα παίξει για την Ευρώπη και ένα μεγάλο αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα που το… ψάχνει και το χρειάζεται στο Φάληρο. Αυτό το ματς – και μάλιστα λίγες μέρες μετά τη “μάχη” με την ΑΕΚ – είναι “όλα τα λεφτά” για το Τριφύλλι. Αυτό το ματς μπορεί να δώσει… φτερά στους Πράσινους και ενόψει του τελικού του Κυπέλλου. Να ενισχύσει την – ήδη καλή – ψυχολογία και να φουντώσει τη φωτιά της πίστης για την επίτευξη ενός στόχου που σε άλλες εποχές θα είχε εξασφαλιστεί προ πολλού και ο Παναθηναϊκός του Αλαφούζου τον έκανε να μοιάζει δύσκολος.

Οι Πράσινοι είχαν πρόβλημα στη δημιουργία φάσεων και ότι έκαναν προήλθε είτε από την ατομική ποιότητα ορισμένων παικτών (πχ Καρλίτος), είτε από λάθη αντιπάλων. Από κάποιο σημείο και μετά έδειξαν μάλλον να βολεύονται με το βαθμό της ισοπαλίας και το βάρος έπεσε στα μετόπισθεν, καθώς το παιχνίδι δεν βγήκε επιθετικά στο Τριφύλλι.

Ο Γιοβάνοβιτς προφανώς γνωρίζει καλύτερα, αλλά μου προκάλεσε εντύπωση η παραμονή του Αλεξανδρόπουλου στον πάγκο, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν ενέργεια και τρεξίματα στη μεσαία γραμμή, στοιχεία τα οποία δεν διαθέτει στην παρούσα φάση ο Κουρμπέλης.

2 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης Blog: Τελικά είναι διαφορετικό να είσαι Παναθηναϊκός… Πολύ διαφορετικό!

 

Ούτε αγώνας της ανδρικής ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού ήταν αυτός που έγινε στη Λάρισα. Ούτε βόλεϊ ανδρών μεταξύ κορυφαίων ομάδων, ούτε ντέρμπι σε βόλεϊ γυναικών. Κανένα επαγγελματικό και δημοφιλές αγώνισμα δεν έγινε το βράδυ του Σαββάτου στη Λάρισα…

Ένας τελικός Κυπέλλου μπάσκετ με αμαξίδιο πραγματοποιήθηκε στη θεσσαλική πόλη και ένα ολόκληρο πέταλο ήταν “καταπράσινο”! Περισσότεροι από 400 φίλαθλοι του Παναθηναϊκού βρέθηκαν στο ματς της ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο για να φωνάξουν, για να τραγουδήσουν και στο τέλος για να γιορτάσουν με τους πραγματικούς πρωταθλητές του Τριφυλλιού.

Τέτοιες εικόνες δεν τις φαντάζονται ούτε ορισμένες ομάδες της… Superleague και της Basket League. Δεν μιλάμε για τη Volley League. Εκεί οι περισσότεροι σύλλογοι παίζουν μεταξύ συγγενών και φίλων.

Κι όμως εικόνες ζωντανές, με καταπράσινα χρώματα γεμάτες “γεννήθηκαν” στη Λάρισα. Κάτι αντίστοιχο είδαμε και στην Κρήτη πριν από λίγο καιρό. Γιατί μάλλον είναι διαφορετικό να είσαι Παναθηναϊκός. Πολύ διαφορετικό. Ξεχωριστό. Άλλη κουλτούρα εντελώς.

Μην το ψάχνετε… Δεν θα καταλάβετε αν δεν έχετε το Τριφύλλι στην καρδιά. Σιγά μην αντιληφθείτε γιατί ένα κλειστό γήπεδο μπάσκετ ήταν στο… πόδι για μια ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο. Όσοι ήταν εκεί ξέρουν. Και όσοι θα βρίσκονται και πάλι στις εξέδρες. Για το πόλο που παίζει για την… παραμονή του, για το πινγκ πονγκ που βγαίνει Ευρώπη, για το ποδόσφαιρο γυναικών που τώρα κάνει τα πρώτα του δυνατά “βήματα”. Για το ποδόσφαιρο σάλας από τη νέα χρονιά και το χάντμπολ μελλοντικά. Για την σκοποβολή, το ποδόσφαιρο ακρωτηριασμένων και το παραμπάντμιντον.

Δέκα χιλιάδες κόσμος σε φιέστα βόλεϊ, άλλοι τόσοι θα είναι σε τελικό League Cup, γεμάτα κλειστά σε αγώνες γυναικείου μπάσκετ και γυναικείου βόλεϊ, πράσινο παντού. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όπου “ανθίζει” το Τριφύλλι. Δεν είναι τρέλα. Είναι απλά μέρος της Παναθηναϊκής κουλτούρας. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Και τούτη η φιλοσοφία, αυτός ο τόσο ξεχωριστός τρόπος σκέψης, αυτή η άνευ όρων αγάπη για τον Παναθηναϊκό, είναι το κρυφό – και πιο πολύτιμο – πετράδι στο στέμμα του σπουδαιότερου ελληνικού αθλητικού συλλόγου.

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Τζουάννης blog: “Εξάποντο” στη Λεωφόρο

 

Τα κλισέ και τα τετριμμένα δεν γίνεται να αποφευχθούν σε τούτη την περίπτωση, γιατί η νίκη του Παναθηναϊκού ήταν “χρυσάφι” και το τρίποντο που κατέκτησαν οι Πράσινοι στο ματς με τον Άρη μοιάζει με… εξάποντο για την ομάδα του Γιοβάνοβιτς. Με άγχος και – περισσότερη από την αναμενόμενη – πίεση, ο Παναθηναϊκός πέτυχε το στόχο του, προσπέρασε στη βαθμολογία τον Άρη και απέκτησε το πλεονέκτημα σε περίπτωση ισοβαθμίας. Αν μη τι άλλο, το αποτέλεσμα… μετράει, ακόμα και αν ήρθε με προβληματική εικόνα στο δεύτερο μέρος.

Κάτι το ένστικτο αυτοσυντήρησης από τα… παθήματα του παρελθόντος, κάτι η ανάγκη των τριών βαθμών, κάτι η πίεση που υπήρχε για το αποτέλεσμα και ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε κατώτερος των προσδοκιών στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με τον Άρη, στο οποίο αγωνίστηκε με αριθμητικό πλεονέκτημα. Οι Πράσινοι δεν εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι ο αντίπαλος τους έπαιξε με παίκτη λιγότερο και είχαν νευρικότητα στο παιχνίδι τους, ενώ υπήρξε πρόβλημα και στη δημιουργία φάσεων. Μετρημένες στα… δάκτυλα του ενός χεριού ήταν οι καλές φάσεις στο παιχνίδι, ωστόσο ο “σκοπός αγιάζει τα μέσα” και από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός κατάφερε να πάρει τη νίκη, τότε μπορεί να ανασάνει βαθιά και να… χαμογελάσει για λίγο.

Η τρίτη θέση στον βαθμολογικό πίνακα δεν λέει τίποτα και ο Παναθηναϊκός πρέπει να “εξαργυρώσει” αυτό το… εξάποντο την επόμενη αγωνιστική στο Αθηναϊκό ντέρμπι με την ΑΕΚ. Η προσπάθεια δεν έχει τελειώσει και οι Πράσινοι πρέπει να ανέβουν ένα μικρό αγωνιστικό “Γολγοθά” με απαιτητικά παιχνίδια σε ένα πρόγραμμα υψηλού… κινδύνου. Όλα τα ντέρμπι είναι εκτός έδρας, όλα τα ματς είναι σημαντικά και από τη στιγμή που καμία ομάδα δεν έχει αποκτήσει ξεκάθαρο προβάδισμα, τότε όλα τα σενάρια είναι πιθανά.

Υ.Γ. Στη Λεωφόρο είδαμε μετά από αρκετό καιρό οπαδούς αντίπαλης ομάδας. Στο πλαίσιο του ποδοσφαιρικού πολιτισμού μοιάζει με ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, ωστόσο προκαλεί μεγάλη απορία το γεγονός ότι η ΠΑΕ Παναθηναϊκός αποφάσισε να δώσει εισιτήρια στον Άρη του Καρυπίδη σε ένα κρίσιμο ματς (ακόμα και αν υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι οι οποίοι είναι κατανοητοί από όλους) και κατά δεύτερο λόγο η… εκπληξούλα της μη δημοσιοποίησης – τις προηγούμενες μέρες – της παρουσίας των φιλάθλων της ομάδας της Θεσσαλονίκης στο γήπεδο.

Πραγματικά πως μπορεί να αισθάνθηκε ο οπαδός του Παναθηναϊκού που είχε αγοράσει εισιτήριο στη Θύρα 5 ή στη Θύρα 7 και μπαίνοντας στο γήπεδο είδε… ξαφνικά σε κοντινή απόσταση τους φιλοξενούμενους οπαδούς; Και αναρωτιέμαι αν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού θα βρεθούν στο “Κλ. Βικελίδης” ή σε άλλη έδρα μεγάλου αντιπάλου στο προσεχές μέλλον… Πάντως θυμίζω ότι συμφωνία μεταξύ διοικήσεων (τότε) υπήρχε για τα ματς του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ στις πρώτες μέρες του Σαββίδη και μετά την… επίσκεψη των φιλάθλων του Δικέφαλου στη Λεωφόρο και όσων είχαν γίνει, οι φίλοι του Τριφυλλιού δεν βρέθηκαν ποτέ στην Τούμπα. Μακάρι να είναι η αρχή για την μελλοντική παρουσία φιλοξενούμενων φιλάθλων στα γήπεδα και να μην γίνεται μόνο στη Λεωφόρο η αρχή και το… τέλος των προσπαθειών.

Υ.Γ. 2 Μόνο ο Αλαφούζος μπορεί να εξηγήσει την επιστροφή του στα επίσημα της Λεωφόρου, όπως και ο ίδιος μπορεί να εξηγήσει τη μακρόχρονη απουσία του από τα κοινά του Παναθηναϊκού. Πάντως ότι και αν κάνει, ο Αλαφούζος δεν μπορεί να “εξιλεωθεί” για τα σοβαρά λάθη του παρελθόντος και δεν πρέπει να ξεχνά ότι ο κόσμος του Τριφυλλιού δεν έχει μνήμη… χρυσόψαρου.

3 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail