Home BLOGS ΠΑΓΚΑΚΗΣ

ΠΑΓΚΑΚΗΣ

Παγκάκης: To βασανιστήριο της σταγόνας καλύτερο από όσα βλέπουμε

Υπάρχει μια γενικότερη θετική αύρα στο γήπεδο. Έχεις βγάλει αντίδραση με το 1-0,( μετά και το χαμένο πέναλτι) και είσαι δευτερόλεπτα πριν…κλειδώσεις το τρίποντο. Που σημειολογικά μεταφράζεται σε σύνθημα ανάκαμψης. Ψυχολογία, βαθμολογία, αντεπίθεση, χαρακτήρα κτλ. Σχεδόν τα πάντα για νέο ξεκίνημα.

Δευτερόλεπτα πριν πατήσει ο Ρεπόρτερ το enter, να φύγει – επιτέλους – ένα θετικό κείμενο, άρθρο, γίνεται το αναπάντεχο και μένεις με το enter στο χέρι!  Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις…  «Τι έγινε ρε παιδιά». Κάποιος να διώξει την μπάλα. Κάποιος, να κάνει ένα φάουλ. Μια αλλαγή να παγώσει τον ρυθμό, να λήξει το ρημάδι το ματς. Κανείς! Πόσο πιο soft συμπεριφορά – για ποδόσφαιρο – όταν έχεις φτάσει τόσο κοντά στο στόχο και το μυαλό σου ταξιδεύει τόσο μακριά…

Και βλέπεις ανθρώπους που μόχθησαν στο γήπεδο νωρίτερα, να κλωτσάνε με πάταγο την καρδάρα με το γάλα του κόπου τους, του ιδρώτα τους, να την χύνουν. Το απόλυτο βασανιστήριο της σταγόνας φαντάζει χαβαλές μπροστά σε αυτό που βιώνουν οι φίλοι του Παναθηναϊκού, σε αυτές τις πέντε πρώτες στροφές. Γκέλες με κάθε πιθανό τρόπο, σχεδόν βασανιστικές για τα μάτια τους και την ψυχολογία.

Οι «πράσινοι» γνωρίζουν  μέσα τους πως  υπάρχει ασφυκτική πίεση, ό,τι ο κόσμος περιμένει πράγματα. Πως Άπαντες, ακόμη και οι ίδιοι, περιμένουν άμεσα αποτελέσματα. Κι ενώ 90…ποσά λεπτά βγάζουν – μετά από καιρό – μια συμαζεμένη αγωνιστική εικόνα, τραβούν την σκανδάλη και μπαμ… Η απόλυτη ποδοσφαιρική αυτοκτονία.

Ούτε θα πάω στο άλλο άκρο με όσα διαβάζω και μου φεύγουν τα μαλλιά,   ότι ο Παναθηναϊκός θα πέσει. Τα έλεγαν και επί Δώνη. Ούτε μέσα στο εκλογικευμένο θόλωμα ξαφνικά – εν παραδείγματι – θα σκεφτώ ότι ο Σχέκενφελντ είναι άμπαλος επειδή έχασε μια φάση. Ούτε βέβαια ότι οι νεαροί που έπαιζαν μπαλάρα στο ξεκίνημα τους  πριν δυο χρόνια, ξέχασαν να χαίρονται το ματς και παίζουν με κατεβασμένες ταχύτητες. Απλά όταν έχεις δεδομένα καλύτερες μονάδες από πέρυσι και βλέπεις το τρένο της Ευρώπης να ξεμακραίνει από την 6η στροφή, Ε σόρυ, έχει δόση λογικής να τρελαίνεσαι!

Το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό είναι πως το πρωτάθλημα άρχισε τώρα, την 6η όχι την 1η αγωνιστική. Γιατί μέχρι τώρα, ουδέποτε είδαμε τον αληθινό Παναθηναϊκό, το ρίσκο δεν βγήκε. Γιατί δυστυχώς ο Πογιάτος δεν…ακούμπησε σε αυτό το σύνολο και γιατί – δις δυστυχώς – ο Παναθηναϊκός δεν έχει χτίσει ομάδα, δεν έδεσε ποτέ το γλυκό. Τώρα έχει κανονικό προπονητή που σίγουρα δεν είναι μάγος και είναι προφανές πως λειτουργεί περισσότερο η ομάδα χάρη στην κλάση κάποιων ποιοτικών μονάδων, παρά στο δεμένο σύνολο. Κι αυτό στοιχίζει στο γήπεδο…

Το ζήτημα είναι πως το «τριφύλλι» παίζει πλέον με το χρόνο και την πίεση , με
βασικό αντίπαλο τον εαυτό του! Έχει ξεκινήσει το τρένο. Μόνο που δεν βρίσκεται πάνω σε αυτό, τρέχει πίσω του για να προλάβει να επιβιβαστεί . Επουδενί δεν έχει την πολυτέλεια να πετάει τρίποντα στη κάλαθο των αχρήστων, να αδικεί τον εαυτό του και να πικραίνει τον κόσμο της ομάδας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα πικρίας, είδαμε τουλάχιστον μια λόμπα του Μαουρίσιο. Ειλικρινά έχω να τη δω χρόνια από παίκτη στον Παναθηναϊκό και μου γεννά ελπίδα πως θα δούμε κάτι καλύτερο βρε αδελφέ. Ο Βραζιλιάνος όταν βγάλει τρεξίματα θα αποτελέσει ένα ελπιδοφόρο ποιοτικό ντουέτο με Κουρμπέλη.

Είδα να βγάζει λίγο πείσμα επιτέλους ο Καρλίτος. Να παλεύει παρά τα λάθη του ο Χατζηγιοβάνης, θυμίζοντας κάτι από τα παλιά. Και γενικά έναν Παναθηναϊκό που  παρά το  ότι κατάφερε (κυριολεκτικά μόνος) του να γκελάρει, δεν ήταν στη μεγαλύτερη διάρκεια του ματς σάκος του μποξ. Όπως στα υπόλοιπα παιχνίδια.  Και αφού μπορεί ο εξαφανισμένος σε προπονήσεις και παιχνίδια Σάντσες, να κάνει τόσο γεμάτη εμφάνιση και come back, γιατί να μην μπορούν όλοι μαζί, (υπό τις οδηγίες του Μπόλονι), να αλλάξουν το έργο… Να αποτινάξουν το επιφανειακό τίτλο του looser; «Παράσημο» που κρέμασε η ομάδα μόνη της, στο ξεκίνημα μιας νέας προσπάθειας.

Πέρα από το γενικότερο ξενέρωμα, την οποία ελπίδα ανάκαμψης ή την μεγάλη απογοήτευση εν μέσω αναθεμάτων, ισχύει ένα και το εξής… Όλοι έχουν ευθύνη σε μια ομάδα, με μικρότερο η μεγαλύτερο κομμάτι στην πίτα. Από τη διοίκηση που είδε – εκ του αποτελέσματος- τα λάθη της και τις αστοχίες και αναγνωρίζοντας τα, προσπάθησε να τα μαζέψει. Με απολύσεις, προσλήψεις και μεταγραφές. Μέχρι το έμψυχο δυναμικό, που σαφώς θέλει αλλά δεν μπορεί μέχρι τώρα… Οι μόνοι όμως, που ρεαλιστικά μπορούν να αλλάξουν το κλίμα είναι οι παίκτες και τα αποτελέσματα, κανείς άλλος.

Δεδομένα πάντως, κάποιοι έκαψαν τα κανονάκια τους…  Γιατί όλοι γκρινιάζουν όταν δεν βρίσκονται στην ενδεκάδα, στην αποστολή, δηλώνουν ενίοτε αδικημένοι. Όταν όμως παίρνουν την ευκαιρία, μια, δύο, τρεις , την πετούν στα σκουπίδια. Παρουσιάζονται κατώτεροι των περιστάσεων. Χωρίς να αντιλαμβάνονται πως οι ευκαιρίες δεν θα είναι άπειρες. Και πως ήδη έχασαν αρκετές.

Το θέμα όμως, δεν είναι μόνο να ζητάς αλλά και να δίνεις. Και αυτή την ώρα, όπως ήρθε το πράγμα, όλοι χρωστάνε στον Παναθηναϊκό και στον κόσμο του. Σε κανέναν δεν χρωστάει κανείς τίποτα άλλο, μα τίποτα.

6 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Παγκάκης: Οι προθέσεις των νέων επενδυτών και ο Βόλος

Ένα περίεργο πράγμα ρε παιδί μου με τον Παναθηναϊκό. Είναι η γη της ποδοσφαιρικής επαγγελίας, που γύρω της έχει άπειρους δορυφόρους να την περιτριγυρίζουν. Όμως κατά ένα περίεργο τρόπο ουδείς προσγειώνεται σε αυτήν… Πως συμβαίνει πάντα αυτό.

Άντε να τα θυμηθούμε άλλωστε η ιστορία τα γράφει , εμείς τα καταγράφουμε ως συνήθως. Αιωρείται ένα πολυεθνικό παζλ επενδύσεων που ποτέ δεν καταλήγει σε deal. Από την Κίνα μέχρι τη Μέση Ανατολή και από την Αθήνα μέχρι την Ταϊλάνδη. Όλοι θέλουν το τιμόνι στην «Πανάθα», η μπίλια όμως δεν κάθεται ποτέ στο «πράσινο».

Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο κόσμος. Να ακούει ,να διαβάζει, να ελπίζει, να αγωνιά και να μαλώνει για τη σωστή λύση. Και για αλλαγή σελίδας, που θα φέρει άνεμο αλλαγής, σε έναν φαύλο κύκλο οικογενειακής εσωστρέφειας. Και βέβαια εξυπηρετώντας – κλασικά – δικά τους συμφέροντα – τα απωθημένα τους, οι διάφοροι καλοθελητές. Κοράκια στη γωνία, αρκετά εξ αυτών με δημοσιογραφικά πούπουλα… που κράζουν σπασμωδικά, αριστερά -δεξιά με απόγνωση. Παραμυθιάζουν με φωτοβολίδες τον κόσμο με φερετζέ την αναξιοπιστία.

Λίαν προσφάτως έγραψα ένα σφαιρικό άρθρο, με στοιχεία – όχι προπετάσματα καπνού – και με βάσεις λογικής προσέγγισης για κάτι που ξεκάθαρα έβγαινε από το ρεπορτάζ. Πως η νυν διοίκηση, όπως είχε γράψει κάνα μήνα πριν ο Τσιμπίδας , είναι ανοιχτή σε συμπαίκτη, όχι σε παραχώρηση του πλειοψηφικού πακέτου. Και πως αφού έπενδύθηκαν (ασχέτως αποτελέσματος) Χ μεγάλα ποσά, τίποτα δεν θα γίνει έναντι πινακίου φακής. Άρα, που καταλήγουμε…

Ένα μήνα plus, πριν δηλώσει το ίδιο ακριβώς στην SD o κύριος Δρακωτός. Ο ομογενής επιχειρηματίας που με τους συμπαίκτες του δηλώνει παρών και πολύ καλά κάνει ο άνθρωπος: «Είμαστε εδώ, όμως θέλουμε ολόκληρο το πακέτο», είπε χαρακτηριστικά και συμπλήρωσε: «Η διοίκηση ψάχνει συμπαίκτη, όχι βασικό επενδυτή». Είπε ανοιχτά και ξεκάθαρα ο άνθρωπος, αυτό που ισχύει δηλαδή τώρα σήμερα 24/10. Μια αλήθεια! Αυτό που έγκυρα μεταφέραμε από το ρεπορτάζ στο trifilara.gr. Όχι αίσθηση ή υποθέσεις, όχι διακαείς πόθοι αλλά καταγραφή -σκέτα νέτα ψυχρά – κάποιων διαμορφωμένων δεδομένων. Που ανάλογα το συμφέρον του τα βαπτίζει ο καθένας όπως θέλει για να κάνει νούμερα…

Οποιοσδήποτε νοήμονας άνθρωπος, που έχει δράμι εμπειρία για το τι τρέχει στην ομάδα και λίγο μυαλό, μπορεί να αντιληφθεί πως αφού 1+1=2, πάρα μα πάρα πολύ δύσκολα, ΣΗΜΕΡΑ που μιλάμε θα άλλαζε κάτι.
ΠΡΟΣΟΧΗ. Δεν σημαίνει πως δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα, δεν συνεπάγεται γιατί όλα αλλάζουν σε αυτή τη ζωή σε dt. Θα ήταν αφελής ή στημένος κάποιος να πει το αντίθετο. Στοιχειωδώς να είσαι κυκλοφορημένος ξέρεις πόσο ευμετάβλητα είναι τα πράγματα. Η κάνουμε όμως, λόγο για καφενείο, για κουβεντούλα ή κάνουμε συζήτηση σοβαρή για το μέγεθος “Παναθηναϊκός”. Πιο λιανά, όλα δείχνουν πως η διοίκηση δεν πουλάει στα 25 εκ. στο ¼ περίπου όσων έχουν πέσει περίπου στο τραπέζι μέχρι. Άσχετο το αν έπιασαν τόπο ή όχι. Αυτό είναι άλλη συζήτηση. Αυτό βέβαια δεν είναι η άποψη μας ελαφρά την καρδία, είναι αυτό που δήλωσε ο Κ. Δρακωτός, ΔΕΔΟΜΕΝΟ!

Υπάρχουν πολλοί όμως που θα εύχονταν το αντίθετο. Να αλλάξουν όλα εδώ και τώρα. Να πωληθεί η ΠΑΕ, πιο σωστά να αλλάξει χέρια. Να δοκιμάσει κάποιος άλλος να κρατήσει τα ηνία, μια νέα συνταγή επιτυχίας να δοκιμαστεί. Κάποιοι είναι κουρασμένοι, κάποιοι άλλοι απογοητευμένοι, άλλοι θέλουν το νέο, μια άλλη προοπτική και προσανατολισμό.

Όμως, όταν ζεις και αναπνέεις τον αέρα του ρεπορτάζ, καλό είναι να σέβεσαι τον εαυτό σου και τον κόσμο μαζί. Να μην πουλάς – Επειδή Πουλάνε αρκετοί – φύκια για μεταξωτές κορδέλες για τα κλικ. Να είσαι ειλικρινής. Καλύτερα να γράφεις την αλήθεια – όσο κι αν δεν πουλάει ή Αρέσει -παρά να λανσάρεις παραμύθια στον κόσμο και να κάνεις εμπόριο ελπίδας. Όταν υπάρχει κάτι το καλύπτεις όπως εξελίσσεται. Όχι όπως σε συμφέρει.

Μπορώ εύκολα να γίνω αρεστός και να γράψω, τσάμπα είναι, «Μια νέα προοπτική για τον ομάδα, το καινούριο έρχεται, αλλάζουν τα πράγματα, υπάρχει ελπίδα» κτλ. Και να ρίξω στο τραπέζι τρομερά ωραία σενάρια από αυτά που θέλουν να ακούν πολλοί». Με μια βασική διαφορά. Ούτε αποφασίζω εγώ την πλοκή του έργου. Ούτε μικροπωλητές ελπίδας είμαστε ως ρεπόρτερ, δεν είναι αυτή η δουλειά μας. Ούτε θα βάζουμε ασπίδα την μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας στις μικροπολιτικές έκαστου και τα συμφέροντα του.

Το αν θέλουν οι άνθρωποι να επενδύσουν τα ωραία τους χρήματα και μακάρι να τα σπρώξουν και άλλοι για την ΠΑΕ,αφού άπαντες είναι εξαφανισμένοι, το αν η διοίκηση θέλει να πουλήσει ή ψάχνει συμπαίκτη, το αν οι φίλοι της ομάδας θέλουν αλλαγή στα διοικητικά πράγματα, δεν θα το κουλαντρίσει ο δημοσιογράφος και βασικά δεν θα καθοδηγήσει εκ του πονηρού τις εξελίξεις. Ειδάλλως να το παίξουμε υπεύθυνοι επικοινωνίας των ΠΑΕ και του κόσμου. Έχουν χαθεί νομίζω οι ρόλοι…

Τα λες όπως είναι! ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ! Και αφήνεις τον κόσμο ελεύθερο – δεν του φέρεσαι σαν σε πρόβατα – να βγάλει τα συμπεράσματα του από τα γεγονότα. Και μυαλό και εμπειρία έχει ο κόσμος της ομάδας. Εγώ απλά θα προσθέσω πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι σύμφωνα με όσα έμαθα δεν είναι άρπα κόλα, έχουν όντως ως ομάδα μια οικονομική βάση και έχουν όντως τα χρήματα. Τα υπόλοιπα είναι όπως σας τα έγραψα και τις προάλλες… Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Oι στάσεις των δυο πλευρων απέναντι στο θέμα, ξεκάθαρη αναφορικά με το τι θέλουν στην παρούσα.

Ο ΜΠΟΛΟΝΙ ΚΑΙ Ο ΒΟΛΟΣ

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και ένα ματς, αυτό με το Βόλο, το οποίο δεν το θυμάται κανείς ή περνάει σε δεύτερη μοίρα , όταν υπάρχει επικαιρότητα. Είναι όμως ιδιαίτερα σημαντικό βαθμολογικά και ψυχολογικά.
Η πρώτη του Μπόλονι και η ελπίδα πως με Μαουρίσιο στον άξονα και με αλλαγής ψυχολογίας η ομάδα θα συνέλθει. Να δούμε κάτι άλλο στο γήπεδο στην πορεία βρε αδελφέ. Που θα δώσει προοπτική, όχι τα ίδια και τα ίδια.

Και όλα τα παραπάνω περνούν από το στίγμα που θα αφήσει σήμερα ο Ρουμάνος στο γήπεδο και οι παίκτες του Παναθηναϊκού. Τρίποντο = εξέλιξη και κάθε άλλο αποτέλεσμα = πισωγύρισμα.

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Blog: Αποτυχία η 1η έως 4η αγωνιστική, όχι το Ηράκλειο

Γκέλα; Ατυχία; Λάθος; Διαχείριση; Μετριότητα; Ή αδιαφορία; Όπως και να αντιληφθείς την έξοδο στην Κρήτη, με τους χαμένους βαθμούς, η ουσία είναι μία… Τώρα τρέχει και θα δούμε αν φτάνει ο Παναθηναϊκός… Οι αναλύσεις είναι για τον κόσμο, τους δημοσιογράφους. Η ψυχρή λογική της βαθμολογίας δεν χωρά κουραστικές αναλύσεις. Παραπέμπει σε πονοκέφαλο διαρκείας και αναζητείτε η ασπιρίνη…

Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού φόρτωσαν δικαίως! Οι προσδοκίες μεγάλες. Η Ευρώπη – που τόσο έλειψε, διακαής πόθος. Και νωρίς νωρίς, το τρένο δείχνει να ξεμακραίνει, αλλά τουλάχιστον δεν χάθηκε ακόμη. Αν τρέξει το προλαβαίνει ελπίζουμε. Πέρα από τα προφανή και τις διαπιστώσεις – άπαντες είναι χορτάτοι- είχαμε και έντονες αντιδράσεις από τον κόσμο σε Αθήνα και Ηράκλειο. Απηύδησε ο κόσμος, περιμένοντας ανάκαμψη που δεν έρχεται. Λογικό.

Ξεχνάμε νομίζω κάτι βασικό. Όσο κι αν δεν ακούγεται εύηχα. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει χτίσει καλή ομάδα. Για αυτό άλλωστε έφυγαν προπονητής και τεχνικός δ/ντής… Επειδή απέτυχαν να εφαρμόσουν το σχέδιο τους και παρακολουθούσαμε ένα αναχρονιστικό ποδοσφαιρικό θέαμα. Εξαιτίας των παραπάνω η ομάδα βολοδέρνει στα χαμηλά πατώματα.

Η απαίτηση, λοιπόν, να κερδίζει ο Παναθηναϊκός αυτονόητη για αυτή τη φανέλα! Για το DNA του Παναθηναϊκού. Η απαίτηση να κερδίσει, αυτός ο Παναθηναϊκός με συγκεκριμένα θέματα και συντεταγμένες, με υπηρεσιακό προπονητή στο Γεντί Κουλέ, σε ματς που στράβωσε για τα καλά, είναι σχετική. Πράσινες…χοντράδες έγιναν ξεκάθαρα στο αγωνιστικό οκ. Αλλά δεν τον πήγε κιόλας καθόλου στις εναλλαγές η αναμέτρηση (με χαμένο πέναλτι και στο καπάκι το 2-1). Δύσκολα οποιαδήποτε ομάδα επιστρέφει από το 2-1, με χαμένο πέναλτι και γκολ στο καπάκι…

Από παιδαριώδες λάθος βρέθηκε πίσω στο σκορ το «τριφύλλι». Από ένα Κορώνα-Γράμματα πέναλτι, κλώτσησε την ευκαιρία να προηγηθεί. Βρέθηκε από έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης με την πλάτη στον τοίχο στο 2-1. Όμως δεν το παράτησε, για πρώτη φορά σε 5 στροφές, τέσσερις αγώνες! Το πάλεψε έστω, κουτσά κουτσά μέχρι τις καθυστερήσεις. Έσωσε -κατά το ήμισυ – ένα χαμένο όπως εξελίχθηκε ματς. Δεν θα τον αποθεώσουμε που κόντρα σε ελλιπή ΟΦΗ έχασε δικό του παιχνίδι. Αλλά έχει κάνει τρισχειρότερους αγώνες από το ξεκίνημα, με τις μισές τελικές για γκολ. Και με τη μισή διάθεση.

Τώρα είδαμε τουλάχιστον να χάνει κάποιες μεγάλες ευκαιρίες, που είχαν εκλείψει. Και το ξαναλέω αν είναι δυσνόητο… Δεν μπορείς να χαρείς αυτόν τον Παναθηναϊκό, ούτε καν. Απέχει έτη φωτός από αυτό που ονειρεύεται ο κόσμος του. Όμως αποτυχία είναι το ξεκίνημα μέχρι την Κρήτη, όταν είδαμε τα πάντα όλα… Όχι η ισοπαλία στο Γεντί Κουλέ, μια παραδοσιακά δύσκολη έδρα για τουσ “πράσινους”.


ΥΓ: Ξοδεύει τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται, το νέο αίμα. Συμπαρασύρεται από την γενική κακή εικόνα της ομάδας. Όμως αυτές δεν θα είναι πολλές ακόμη, κι αυτό πρέπει να το αντιληφθούν άπαντες. Ό,τι δεν πιάνουν τούτη την ώρα τις ευκαιρίες από τα μαλλιά. Δηλαδή δεν κάνουν τη διαφορά, δεν δείχνουν θετική εικόνα στο γήπεδο. Μετά θα συζητάμε το «Γιατί μας αδικούν. «Άγιε Νικόλα βόηθα μας, κουνά και εσύ το χέρι σου», λέει ο λαός μας.

ΥΓ: Πολύ φασαρία πάνω στα τεντωμένα νεύρα για το τίποτα με τον Μακέντα. Μιλάμε για τον παίκτη που με 12 γκολ πέρυσι και την πιο αισθητή παρουσία φέτος, είναι από τους λίγους που δείχνει να το παλεύει. Για χαζό δεν τον έχω τον Ιταλό να πανηγυρίζει την ισοπαλία μετά από τρία χρόνια στην Ελλάδα ξέρει τι του γίνεται αν μη τι άλλο.

Ο πανηγυρισμός ήταν προσωπικό ξέσπασμα από την πίεση, το χαμένο πέναλτι και έναν…υποβολέα, που τον στόλιζε επί 90 λεπτά μάνα, πατέρα, οικογένεια κτλ στα Ιταλικά. Σε αυτόν απευθυνόταν και μόνο και βγήκε αυθόρμητα. Σε κανένα ΟΦΗ η πανηγυρισμό για τους 2 πεταμένους βαθμούς στο Ηράκλειο. Νομίζω τον πήρε η μπάλα τον Μάκε, αφού όλοι ήταν στα κόκκινα…. Και όποιος έχει κλωτσήσει λίγο μπάλα, καταλαβαίνει σε τι στροφές δουλεύει ένας ποδοσφαιριστής…

ΥΓ: Κάτι πρέπει να γίνει στην αμυντική διάθεση στο γήπεδο. Δεν μπορεί να σε παίζουν βόλεϊ στις στημένες μπάλες. Και θέμα συγκέντρωσης υφίσταται, το είχε πει και ένας πρώην, ο Πογιάτος. Από τα λίγα σωστά που εντόπισε.

ΥΓ: Ο Καρλίτος ήταν ακτίδα φωτός. Έδειξε πως έχει την ικανότητα να περνάει την μπάλα από τη χαραμάδα, κάνοντας τη μισή φάση γκολ. Το ξέραμε από τις προπονήσεις, το είδαμε σε αγώνα. Θα είναι το καλύτερο αντίδοτο στις κλειστές άμυνες.

3 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Παγκάκης: Κερδίζεις το… κατοστάρι, ή βγάζεις μαραθώνιο με ταχύτητα σπρίντερ

H θερμή υποδοχή που επεφύλαξαν οι φίλοι του Παναθηναϊκού στο Ηράκλειο στην ομάδα, καταδεικνύει πως το τριφύλλι πηγαίνει με ούριο άνεμο στο ιδιαίτερα σημαντικό ματς με τον ΟΦΗ.

Έτσι κι αλλιώς κάθε παιχνίδι καθίσταται σημαντικό. Ειδικά από την ώρα που ο Παναθηναϊκός ξέμεινε, μετά την εκκίνηση, στις χαμηλές πτήσεις τησ βαθμολογίας. Αυτός ο αγώνας όμως – σε μια παραδοσιακά δύσκολη έδρα – είναι από τους πλέον κομβικούς και θα το εξηγήσω. Όλοι θα υποθέσουν πως μετά την λύση της συνεργασίας με Ρόκα – Πογιάτος και την αυστηρή ομιλία Αλαφούζου στο Κορωπί, το…μπαλάκι μοιραία πηγαίνει στους παίκτες που πρέπει να δείξουν αντανακλαστικά. Για νέο ξεκίνημα. Για αντίδραση και εγωισμό. Γιατί θα τους δει ο νέος τους προπονητής. Έχουν γενικά να αποδείξουν πράγματα. Αυτή, όμως, είναι η μια πτυχή ή πτυχές.

Υπάρχει μια σοβαρή παράμετρος, που δεν μπορεί κάποιοςνα παραβλέψει, γιατί οι αριθμοί είναι ψυχροί. Εφόσον ο Παναθηναϊκός – που έχει ένα ματς λιγότερο με τον Απόλλωνα – σκοντάψει στο Γεντί Κουλέ, θα αρχίσει να βλέπει τον Άρη – που έπαιξε με τον Απόλλωνα – με τα κιάλια στο βαθμολογικό πίνακα. Με τους “κιτρινόμαυρους” να υπερτερούν σαφέστατα τούτη την ώρα, καθώς μετρούν ήδη νίκη στο ΟΑΚΑ και φιλοξενούν τους «πράσινους’ στη Θεσσαλονίκη στο δεύτερο γύρο.

H βαθμολογία ξεκάθαρη! Ο Άρης έχει 13 βαθμούς, σε 5 ματς. Οι «πράσινοι» 1 βαθμό, σε 3 ματς, με αγώνα λιγότερο. Εφόσον ο Άρης λύγισε την ελαφρά ταξιαρχία, πηγαίνει στους 13. Αν λοιπόν σκοντάψει ο Παναθηναϊκός (μείνει στο Χ, άρα…τσιμπήσει 1 βαθμό ή ηττηθεί) θα πρέπει να πραγματοποιήσει έναν μαραθώνιο. Όμως, σε αυτή την περίσταση με ταχύτητα σπρίντερ, ώστε να προλάβει. Περιμένοντας μάλιστα να κάνει…κοιλιά ο Άρης αλλά και οι υπόλοιποι συν διεκδικητές της τρίτης θέσης. Άντε της τέταρτης! Που υπό προϋποθέσεις (κατάκτηση Κυπέλλου από τους πράσινους ή κάποιων αντιπάλων, από την πρώτη τριάδα της βαθμολογίας στη SUPERLEAGUE) θα οδηγήσει στην Ευρώπη. Ειδάλλως, θα κάνουμε λόγο για ακόμη μια χαμένη ευκαιρία με σημαντικό κόστος για το εγγύς μέλλον.

Σφαιρικά, αν ρίξουμε μια ματιά στο πρόγραμμα, στις επόμενες στροφές, αντιλαμβανόμαστε την κρισιμότητα των στιγμών και την επικρακτικη ανάγκη για τρίποντο. Λοιπόν έχουμε, Παναθηναϊκός – Βόλος, ΑΕΛ – Άρης. Στην 7η αγωνιστική έχουμε Λαμία – Παναθηναϊκός, Άρης – Αστέρας. 8η, Παναθηναϊκός – Ατρόμητος, Άρης – ΑΕΚ, αρχίζουν τα πιο δύσκολα για τους κίτρινους της Θεσσαλονίκης. Και μετά πάμε ντέρμπι αιωνίων και Παναιτωλικός – Άρης. Όλα δείχνουν πως και οι δυο θα έχουν απώλειες – λογικά – στην πορεία, τα ματς δεν τα λες εύκολα.

Σίγουρα κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το οτιδήποτε. Είμαι ο πρώτος που το λέω. Ούτε να σκέφτεται αρνητικά πρέπει κανείς. Ειδικά όταν υπάρχει καλό υλικό, αλλαγή ψυχολογίας στα αποδυτήρια προς το καλύτερο, εξαιτίας της αλλαγής προπονητή. Και φυσικά, όταν κάνουμε λόγο για ποδόσφαιρο. Όμως είναι άλλο να αλώσεις το Ηράκλειο και να αρχίσεις από την Κρήτη την αντεπίθεση σου, κι άλλο να ψάχνεις το come back, σε τροχιά Ευρωπαϊκών Κυπέλλων, όντας υποχρεωμένος να κάνεις διαστημική πορεία. Υπό μεγάλη πίεση μάλιστα. Κι ενώ βέβαια η όλη φάση, δεν θα εξαρτάται πλέον από τα δικά σου πόδια.

Μπορεί, λοιπόν, το ματς στο Ηράκλειο να μοιάζει ως ένα ακόμη ματς στο καλεντάρι, όμως μόνο τέτοιο δεν λογίζεται. Είναι όλα τα λεφτά… Σε κάθε περίπτωση, αν κάτι δεν πάει καλά, ο Παναθηναϊκός κινδυνεύει από την 5η μόλις αγωνιστική να βρεθεί στρυμωγμένος στα σχοινιά. Καλύτερα να βγάλει νοκ άουτ τον ΟΦΗ, τώρα που γυρίζει, για να σηκώσει ψηλά τις γροθιές του. Παρά να βρεθεί το απόγευμα τησ Τετάρτης στο ρόλο του θύματος…

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
ΠΑΓΚΑΚΗΣ – BLOG: Το συζητάμε εάν θέλει χαφ ο Παναθηναϊκός; Φυσικά και «Ναι»

Η ανάγκη για ποιοτικό μέσο στον Παναθηναϊκό κάνει μπαμ. Παίκτη που θα αναστείλει επιθέσεις. Θα παίξει δίπλα στον Κουρμπέλη στο 4-2-3-1. Θα κρατήσει μπάλα και θα ανεβάσει την ομάδα. Θα βγάλει και μια κάθετη πάσα. Αν ρωτάτε εμένα θα τον έπαιρνα χτες…

Βέβαια πολύ κουβέντα γίνεται αν θέλει οκτάρι το «τριφύλλι» ή χρειάζεται εξάρι. Η έναν που έχει όλο το πακέτο είναι η απάντηση. Ή, μεταξύ των δύο, περισσότερο ανασταλτικό θεωρώ προσωπικά. Όχι πως μπροστά περισσεύουν οι ιδέες με την μέχρι τώρα εικόνα… Αλλά μια χρονιά με έναν έμπειρο χαφ δεν βγαίνει σε υψηλές στροφές. Εδώ συζητάμε αν σε διάταξη με δυο χαφ, θα ανέβει ο Βέλεθ δίπλα στον αρχηγό. Οπότε η απάντηση είναι αυτόματη. Η Μπίλια κάθισε πάντως στο 6ρι!!!

Στο δημιουργικό σκέλος εντωμεταξύ , κάτι ανάμεσα στο 8-10 για να καταλαβαινόμαστε, από τη μία ο Βιγιαφάνες προσπαθεί έστω και καθυστερημένα να ανεβάσει στροφές και όταν μπει να κάνει τη διαφορά. Από την άλλη το δημιουργικό κάπως μακιγιάρετε. Γιατί έχεις παίκτες που έχουν να δώσουν ακόμη πράγματα. Και ευελπιστείς…

Ο Μπουζούκης βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση. Να βελτιωθεί ατομικά και να πάρει ηγετικό ρόλο στο δημιουργικό κομμάτι στη φυσική του θέση. Υπάρχει ο Αγιούμπ που τρέχει μαρκάρει αλλά περιμένουμε το κάθετο ποδόσφαιρο γιατί έχει ποιότητα. Μην ξεχάσω τον Σερπέζη που έρχεται φορτσάτος. Και στα μετόπισθεν τον Αλεξανδρόπουλο.

Η απόφαση είναι ειλημμένη και θα με θυμηθείτε. Ενίσχυση στο 6 για τους «πράσινους», ώστε να ανέβουν ποιοτικά. Ακόμη κι αν ανέβει συνολικά η ομάδα. Και προσπαθεί ποιοτικό εξάρι. Ακόμη κι αν μπουν στο κλίμα για τα καλά οι νέες προσθήκες, η τριάδα-τετράδα που προανέφερα θα κληθεί να σηκώσει στο επιθετικό χτίσιμο το βάρος. Και θα αποτελέσει ένα σημαντικό στοίχημα που μπορεί να αλλάξει τον Παναθηναϊκό προς το καλύτερο.

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Ο κύβος ερρίφθη , αλλά χρειάζονται αποτελέσματα και προοπτική

Η ζωή είναι ένα μεγάλο παζλ με άπειρα κομμάτια, έτσι και το ποδόσφαιρο. Ένα όμορφο και σκληρό άθλημα. Ο ρεαλισμός κυριαρχεί και αυτή είναι η ομορφιά του στην τελική. Το απρόβλεπτο που τινάζει τον εκλογικευμένο προγραμματισμό. Το ταλέντο και η ομαδικότητα, λεπτές γραμμές, χωρίζουν την επιτυχία στο γήπεδο από την αποτυχία. Και σε αυτό το άθλημα η στρογγυλή θεά σε απογειώνει η σε προσγειώνει απότομα. Άκομψα πολλές φορές αλλά that’s it! Αν συμπληρωθεί το παζλ βγαίνει ωραία εικόνα προς τα έξω, αν λείψουν κομμάτια όχι.

Μέχρι την περσινή σεζόν το πρόβλημα το εντόπιζαν , ήταν μείζον αν προτιμάτε, στο χαμηλό μπάτζετ που κρατούσε χαμηλά την ομάδα. Εφέτος που ένα σημαντικό ποσό ήρθε να προστεθεί στο ήδη (συνολικά) μεγάλο σακούλι, εν αρχής τουλάχιστον δεν άλλαξαν πολλά πράγματα. Γιατί λεφτά υπάρχουν περισσότερα. Όμως χρήματα χωρίς εύστοχες κινήσεις δεν αρκούν για πρωταθλητισμό.

Αυτό στον κόσμο του ποδοσφαίρου αποτελεί κανόνα. Τίτλο, Κύπελλο για παράδειγμα, παίρνεις και με λίγα χρήματα, όπως στο ξεκίνημα του Παναθηναϊκού επί Αλαφούζου. Όταν ο Ζέκα με μια χούφτα παιδιά στην προετοιμασία σήκωνε στο τέλος της σεζόν την κούπα. Κύπελλο δεν παίρνεις με πολύ περισσότερα χρήματα, όπως αυτά που διαχειρίστηκε ο Στραματσόνι. Όταν η ομάδα δεν βλεπόταν τότε παρά το αξιόλογο μπάτζετ.

Φέτος και χρήματα έπεσαν, λογικά ποσά χωρίς Ευρώπη και (ακόμη) χωρίς υπογραφές στα τηλεοπτικά. Και μεταγραφές έγιναν. Προσωπικά δεν με νοιάζει αν είναι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, αρκεί επιτέλους ο Παναθηναϊκός να διακριθεί. Όλες οι ομάδες ξένους έχουν . Και ο Νάνο από Β’ Ισπανίας ήταν μια χαρά και ο Λέτο από Αργεντινή δυο χαρές… Παραδοσιακά βέβαια οι διακρίσεις έρχονταν με ελληνικό κορμό, ας μην το ξεχνάμε. Σε όλες τις μεγάλες πορείες. Όμως και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έχει αλλάξει.

Επίσης, όσοι ήρθαν χωρίς να έχουν τις τρελές περγαμηνές, παραστάσεις Τσάμπιονς Λιγκ, κατακτήσεις πρωταθλημάτων κ.τ.λ. δεν είναι κακοί παίκτες. Αυτό εισπράττουμε oi ρεπόρτερ μιλώντας με ποδοσφαιριστές. Για άλλους λόγους χάθηκαν βαθμοί, όχι τόσο για το υλικό θεωρώ προσωπικά.

Εδώ, λοιπόν, φτάσαμε σε ένα σημείο που ουδείς μπορεί να ωραιοποιήσει αυτό που βλέπουμε στο γήπεδο. Γιατί ότι γράψω η πω εγώ καμία σημασία δεν έχει. Σημασία έχει η ουσία και τα αποτελέσματα. Και μια ματιά στη βαθμολογία ή δυο ματιές στην απόδοση σε τρία ματς, καταγράφουν ξεκάθαρα στοιχεία… Δεν σκοράρεις! Δεν κρατάς το μηδέν! Σκέτα νέτα. Και αυτό δεν είναι ολίγον έγκυος. Ή είσαι ή δεν είσαι καλός…

Εδώ, λοιπόν, οι επιλογές είναι ξεκάθαρες, όπως και οι δρόμοι που θα διαβεί ο Παναθηναϊκός. Πρώτον, κρατάει την ψυχραιμία του και τον Πογιάτος (και) μέχρι την…μάχη της Κρήτης και βλέπουμε σε ένα ακόμη κανονάκι (αυτό αποτελεί ειλημμένη απόφαση ήδη) , προκειμένου να δουλέψει 15 ημέρες και με Αντονίτο, Βιγιαφάνες και μια μελλοντική μεταγραφή να το γυρίσει το έργο. Να τοποθετήσει έναν γενικό αρχηγό να κάνει αίσθηση στα αποδυτήρια και να πραγματοποιήσει μια μίνι προετοιμασία για να δώσει ένταση στην ομάδα.

Δύσκολο στοίχημα κατά τη γνώμη μου βάσει προϊστορίας. Όχι δύσκολη η στήριξη που έχει ποδοσφαιρική λογική. Κανείς δεν χτίζει ουρανοξύστη σε δυο μήνες… Η στήριξη σε ένα πρότζεκτ που θέλει χρόνο, έχει λογική, στην βιαστική Ελλάδα. Δύσκολο να το γυρίσεις εννοώ , στο ποδόσφαιρο αντικειμενικά αν στραβώσει. Το γύρισε ο Αναστασίου κάποτε; Το γύρισε ο Στραματσόνι κ.α. Όταν στράβωσε; Όχι είναι η απάντηση, όταν άρχισε η αντίστροφη μέτρηση η τροχιά είχε ήδη χαραχτεί στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Δηλαδή σήμερα που γράφουμε το κείμενο, Ρόκα και Πογιάτος στηρίζονται, παρά τα όποια σύννεφα τριγύρω. Η διαφορά είναι πως πριν υπήρχε περισσότερος χώρος, τώρα υπάρχουν άλλες συνθήκες.

Ο άλλος δρόμος είναι πάλι ξεκάθαρος. Υπάρχει κι άλλο μονοπάτι …παίρνεις έναν καινούριο στο τιμόνι. Ξένο κατά προτίμηση να μιλάει την γλώσσα. Ή έναν Έλληνα, να μιλάει τη γλώσσα του ποδοσφαίρου… Δεν αλλάζεις – old time classic – 25 παίκτες αλλάζεις 2-3. Ήδη γράφτηκαν ονόματα, αρκετά. Όμως δεν ισχύουν. Δεν προκρίνεται σε αυτό το τάιμινγκ τέτοια λύση.

Ο κόσμος πάλι διψάει για ευθύνες. Οκ λοιπόν, ας αποδοθούν, όπως σε κάθε τομέα της ζωής όλοι κρίνονται. Από τους δημοσιογράφους, τους παίκτες, τις διοικήσεις ακόμη και ο κόσμος ενίοτε. Στον οργανισμό του ποδοσφαίρου άπαντες τελούν υπό κρίση. Διοίκηση για παράδειγμα. Δεν νομίζω πως διστάζει στην ανάληψη όποιας ευθύνης. Ίσα ίσα μάλλον βγαίνει πρώτη σε αυτή τη φάση απέναντι σε συνθήκες πίεσης. Τεχνική ηγεσία, πρώτα Ρόκα βέβαια ως Τεχνικός δ/ντής, μετά Πογιάτος, ιεραρχικά… Παίκτες, περιμένουμε περισσότερα. Και εν τέλει, όταν γίνουν τα τυπικά, απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, θα έρθει πάλι η ώρα που θα κυλήσει η μπάλα στο χόρτο…

θα αλλάξουν ΟΛΑ με το μοίρασμα των ευθυνών ενώ άρχισε η χρονιά νομίζετε; Μαγικές συνταγές ή ραβδάκια δεν υπάρχουν, ούτε ξαφνικά η ομάδα θα γίνει Μπάρτσα. Μπορεί όμως σίγουρα να βγάλει μια θετική εικόνα να δώσει προοπτική στον εαυτό της και τον κόσμο. Να δώσει με την απόδοση της όραμα.

Ο Άρης είναι ένα ματς. Ένα ακόμη ματς όμως χωρίς νίκη. Κανείς υγιής, Παναθηναϊκός δεν θέλει να βλέπει τέτοια μαύρη βαθμολογία. Κανείς Παναθηναϊκός δεν γουστάρει να σκοντάφτει η ομάδα σε Λάρισα, Τρίπολη, Αθήνα. Ούτε να αγκομαχάει ανά ημίχρονο. Γιατί στην ουσία ένα 45λεπτο παίζει, ένα όχι, μέχρι τώρα. Το 4-3-3 δείχνει να μην του πηγαίνει. Και οι παλιοί δείχνουν σε καλύτερη κατάσταση από τους νέους που ήρθαν να κάνουν τη διαφορά υποτίθεται. Όμως δεν αρκούν μόνο οι διαπιστώσεις και δεν πρέπει να γίνονται εκπτώσεις όταν μιλάμε για Παναθηναϊκό…

Σαφώς και δεν αποφασίζω εγώ -σε ένα κομβικό σημείο – το ποια θα είναι η αντίδραση των «πράσινων» μελλοντικά. Εγώ από τα καλά και τα πιο δύσκολα χρόνια που καλύπτω το ρεπορτάζ μπορώ να κάνω διαπιστώσεις ή να διδαχτώ από την ιστορία. Εφόσον, λοιπόν, στηρίζεται ο Πογιάτος τελικά, πρέπει να μην αιωρούνται ονόματα και φήμες. Η συζήτηση και μόνο κάνει κακό στα μυαλά όλων… Ακόμη και των παικτών. Κάνει κακό στην ομάδα.
Αφού μένει ο κόουτς ας κοπεί μαχαίρι η συζήτηση και η μεταγραφολογία, που δηλητηριάζει το κλίμα και την ψυχολογία στο ποδοσφαιρικό τμήμα.

Για να μην αποδίδει η ομάδα έγιναν λάθη. Απλό συμπέρασμα και πρέπει να αλλάξουν άμεσα. Και μαθηματικά και παγκοσμίως ουδείς νέος προπονητής έμαθε την ομάδα του σε 60 ημέρες ή πρόλαβε να τη χτίσει – με γερές βάσεις – σε λιγότερο από ένα χρόνο. Όμως μπορεί και πρέπει να αλλάξει την αναιμική εικόνα, η τεχνική ηγεσία για να υπάρξει ελπίδα και προοπτική.

Εφόσον υπάρξει στην πορεία σκέψη για αλλαγές, γιατί θα αφουγκραστούν στον Παναθηναϊκό πως δύσκολα γυρνάει το έργο, δεν θα υπάρχει περιθώριο συμβατικής επιλογής. Γιατί το πρωτάθλημα άρχισε. Η όποια επιλογή δεν θα είναι εύκολη, το αντιλαμβάνεστε όλοι. Όμως πέρα από το όποιο επικοινωνιακό σκέλος ή το άγνωστο μέλλον, υπάρχει επιτακτική ανάγκη εδώ και τώρα να ρολάρει η ομάδα ψυχολογικά και αγωνιστικά. Και όλοι πρέπει να αφοσιωθούν σε αυτή την κατεύθυνση.

1 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail