Home ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

Αργύρης Ντέμος

Ντέμος blog: Συμπτώσεις επαναλαμβανόμενες… (vids, pics)

 

Βλέπεις τα γκολ που έχει δεχθεί φέτος ο Παναθηναϊκός και διαπιστώνεις ένα συγκεκριμένο μοτίβο, κάποιες ομοιότητες, κάποιες αγωνιστικές συμπεριφορές που οδηγούν στο… μοιραίο. Δυστυχώς, αυτό ή καλύτερα αυτά συνέβησαν και στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, οδηγώντας σε ακόμη μία ήττα, την πέμπτη φετινή.

Τα μισά γκολ πριν το 15’

Με τον ΠΑΣ Γιάννινα ήταν ο Γκαρντάβσκι στο 5’, με τον Άρη ο Καμαρά στο 10’, με τον Ιωνικό ο Σάντσες στο 11’, με τον ΠΑΟΚ ο Άκπομ στο 13’ και με την ΑΕΚ ο Σιμάνσκι στο 2’. Πέντε από τα έντεκα γκολ που έχει δεχθεί φέτος ο Παναθηναϊκός έχουν σημειωθεί πριν το πρώτο τέταρτο των αναμετρήσεων. Και δεν είναι θέμα έδρας, που αυτό έλειπε ο Παναθηναϊκός να λυγίζει σε τέτοιο βαθμό σε οποιαδήποτε έδρα. Δύο στη Λεωφόρο και τρία εκτός. Το ανησυχητικό, δε, είναι ότι συνέβη δύο φορές σε ματς “ντέρμπι” (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ), που υποτίθεται ότι οι ποδοσφαιριστές πρέπει να μπαίνουν με τη συγκέντρωση στο 200%.

Όσο καλή και να είναι μια ομάδα, προφανώς θα ζοριστεί όταν προηγείται ο αντίπαλος. Πόσες φορές θα γίνει η ανατροπή; Οι Πράσινοι δείχνουν ότι βγάζουν αντίδραση στα ματς που βρίσκονται πίσω στο σκορ, τα “πεταμένα” πρώτα ημίχρονα όμως είναι αρκετά… Μετά και με το μαχαίρι στο λαιμό δεν είναι εύκολο να γυρνάς το ματς.

 

 

“Χαμένοι” στις επιστροφές στο τρανζίσιον

Μία ακόμη “τρύπα” που παρατηρείται στο παιχνίδι του Τριφυλλιού και οδηγεί στο να μαζευτεί η μπάλα από τα “πράσινα” δίχτυα είναι το κακό αμυντικό τρανζίσιον. Μιλάμε για τις επιστροφές όταν χάνεται η μπάλα, ιδιαιτέρως σε χώρους ανάμεσα στην περιοχή του Παναθηναϊκού και το κέντρο. Μολονότι δεν είναι αργές, συνήθως οι Πράσινοι βρίσκονται με τουλάχιστον +2 αμυνόμενους, εν τούτοις πάντα κάποιος αντίπαλος βρίσκεται ξεχασμένος ολομόναχος.

Έγινε μία φορά με τον Άρη, δεύτερη στο 2-1 του Αστέρα Τρίπολης και μία τρίτη στο 0-1 του ΠΑΟΚ. Πανομοιότυπα γκολ. Οκ, γίνεται μία φορά και λες “έπρεπε να είχε γίνει ένα φάουλ να σταματήσει η κόντρα”, άντε δικαιολογείς και τη δεύτερη φορά. Στις τρεις “κάηκες”.

Ακόμη και το γκολ του Σιμάνσκι, μπορεί να ενταχθεί σε αυτή την κατηγορία. Η μπάλα χάνεται στον χώρο του κέντρου και βγαίνουν στην κόντρα οι παίκτες τις ΑΕΚ, με το γκολ να έρχεται σε δευτερεύοντα αιφνιδιασμό, αν μπορούμε να δανειστούμε τον μπασκετικό όρο. Ο μέσος της ΑΕΚ, όπως και ο Αραμπούλι στο ματς με τη Λαμία, σηκώνεται ολομόναχος στην καρδιά της άμυνας του Τριφυλλιού.

Δείτε χαρακτηριστικά πως ξεκινούσαν οι αντεπιθέσεις και πως κατέληγαν. Με αριθμητικό πλεονέκτημα των αμυνόμενων του Παναθηναϊκού, σίγουρα όχι αργές επιστροφές, αλλά παρ’ όλα αυτά με κάποιον τρόπο οι αντίπαλοι εκτελούν με άνεση χώρου και χρόνου.

Με τον Άρη

Με τον Αστέρα Τρίπολης

Με τον ΠΑΟΚ

Με την ΑΕΚ

Ευθύνες ατομικές σίγουρα δύσκολα μπορούν να χρεωθούν, ειδικά από τη στιγμή που δεν μιλάμε για 1-2 φάσεις, που ίσως αποτελούσαν εξαίρεση στον κανόνα. Η αμυντική μετάβαση είναι ομαδική προσπάθεια κι εκεί έχει ευθύνη και ο προπονητής. Πως θα επιστρέψουν, ποιους χώρους πρέπει να καλύψουν, τι γίνεται αν ο εξτρέμ της πλευράς δεν καταφέρει να επιστρέψει, αν ο αντίπαλος εξτρέμ συγκλίνει τελείως και έρθει ανάμεσα στα στόπερ, αν αν αν… Κομμάτι της τακτικής είναι κι αυτό και μάλιστα πολύ σημαντικό.

Κι επειδή ο Παναθηναϊκός παίζει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, θα κληθεί αρκετές φορές ακόμη να αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις όπου θα αμύνεται σε αντεπιθέσεις. Ο Γιοβάνοβιτς πρέπει να βρει τη λύση για να τις σταματάει. Είναι οδηγίες ομαδικές; Είναι οδηγίες ατομικές; Είναι καλύτερο διάβασμα του αντίπαλου; Σίγουρα εκείνος ξέρει καλύτερα.

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Ντέμος blog: Η ξεχωριστή σημασία της νίκης επί του Παναιτωλικού

 

Το 2-0 του Παναθηναϊκού επί του Παναιτωλικού δεν ήρθε όσο… άκοπα φάνηκε. Πολύ καλή η εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο, με αρκετές ευκαιρίες, χωρίς να δώσει δικαίωμα σε κανένα σημείο, αλλά δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός ότι οι φιλοξενούμενοι έφτασαν δύο φορές μία “ανάσα” από το 0-1.

Πάμε όμως και στον λόγο που το “τρίποντο” είχε ξεχωριστή σημασία. Πρώτον, αυτή ήταν η πρώτη φορά φέτος που οι Πράσινοι κάνουν δεύτερη διαδοχική νίκη. Φτάσαμε σχεδόν στο τέλος του πρώτου γύρου για να το δούμε και αυτό δεν είναι… κολακευτικό. Σαφώς δεν παραγνωρίζουμε ότι πρόκειται για μία “νέα” ομάδα, με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς να έχει να παλέψει και με τις “αμαρτίες” της περσινής σεζόν τις οποίες και πασχίζει να… ξορκίσει.

Ο Παναθηναϊκός πλέον γίνεται και πάλι κυριαρχικός, δεν παίζει… κλεφτοπόλεμο για να πάρει αποτελέσματα. Ο Σέρβος “χτίζει” ομάδα που ο αγωνιστικός της προσανατολισμός θα συμβαδίζει με το dna του Συλλόγου. Για την ώρα τα αποτελέσματα σίγουρα δεν ικανοποιούν, αλλά ο Γιοβάνοβιτς φαίνεται ότι είναι ο… man for the job, που δεν λεν και στο χωριό μου.

Ένας ακόμη λόγος που η νίκη επί του Παναιτωλικού είναι σημαντική, είναι γιατί ήρθε δίχως να αγωνίζονται οι δύο κορυφαίοι -πιο φορμαρισμένοι αν προτιμάτε- ποδοσφαιριστές του Τριφυλλιού. Καρλίτος και Ρούμπεν Πέρεθ ήταν εκτός, με τους Πράσινους να στερούνται τον κορυφαίο τους σκόρερ, αλλά και τον έμπειρο χαφ που είναι το… μυαλό στο κέντρο.

Ο Καρλίτος φέτος έχει συμμετοχή στα 12 από τα 19 γκολ του Τριφυλλιού με 9 γκολ και τρεις ασίστ. Προφανώς και δεν υπολογίστηκαν τα δύο με τον Παναιτωλικό, καθώς ο Ισπανός φορ ήταν στην κερκίδα. Είναι εύκολα αντιληπτό το μέγεθος της απουσίας του. Από την άλλη, η δουλειά που κάνει ο Ρούμπεν είναι πιο “αθόρυβη”. Ο έμπειρος χαφ είναι ένας δεύτερος προπονητής μέσα στο γήπεδο και η απουσία του επίσης πολύ σημαντική.

Παρ’ όλα αυτά όμως, ο Παναθηναϊκός βρήκε τον τρόπο να κερδίσει και χωρίς εκείνους. Με τον Γιοβάνοβιτς να επιλέγει για άλλη μία φορά το 4-3-3, ίσως και λόγο ανάγκης, οι Πράσινοι βάζουν σιγά σιγά και νέα κομμάτια στο παιχνίδι τους για να πάψουν να είναι προβλέψιμοι.

Ήταν δεδομένο ότι ο Καρλίτος δεν θα ήταν πάντα εκεί να σκοράρει και να “ξελασπώνει” τον Παναθηναϊκό. Θα έπρεπε να βρεθούν και άλλοι πρωταγωνιστές που θα τραβήξουν το “κάρο”. Μακέντα, Βιγιαφάνιες και Μαουρίσιο ήταν οι πρωταγωνιστές στα ματς με Λαμία και Παναιτωλικό και ο Γιοβάνοβιτς μπορεί πλέον να… ψαρεύει λύσεις από μεγαλύτερη “δεξαμενή”.

Για να τα λέμε όλα όμως, η ομάδα χρειάζεται σημαντική μεταγραφική ενίσχυση και άμεσα. Δεν μιλάμε για τη νέα σεζόν όπου, πρώτα ο Θεός, θα έχει και τους ευρωπαϊκούς αγώνες αλλά και για φέτος ακόμη. Οι τραυματισμοί, οι τιμωρίες, είναι μέσα στο παιχνίδι. Δεν γίνεται να “παρακαλάμε” να μην τραυματιστεί ο Χουάνκαρ ή ο Ρούμπεν. Χρειάζεται μεγαλύτερος βάθος ακόμη και μονάχα για τις εγχώριες διοργανώσεις. Όπως έκατσε η… στραβή με τους επιθετικούς (Καρλίτος, Ιωαννίδης εκτός) αλλά πάλι υπήρχε ο Μακέντα, όπως υπάρχουν δύο ενδεκαδάτοι τερματοφύλακες, έτσι θα πρέπει να γίνει και σε όλες τις θέσεις.

Βάθος και ποιότητα χρειάζεται για να επιστρέψει στο δρόμο της διεκδίκησης τίτλων ο Παναθηναϊκός. Αυτά και ένας καλός προπονητής. Προσωπικά πιστεύω στον Γιοβάνοβιτς, αν και η διοίκηση τον πιστεύει τότε πρέπει να το αποδείξει στην πράξη “εξοπλίζοντάς” τον με το καλύτερο δυνατό ρόστερ για να πετύχει όσα οραματίζεται.

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Ντέμος blog: Ένα… εκτός έδρας ματς στη Λεωφόρο

 

 

Προφανώς και αυτό δεν αποτελεί μομφή στον κόσμο του Παναθηναϊκού που βρέθηκε στις κερκίδες της Λεωφόρου. Κάτι παραπάνω από 10.000 οπαδοί του Τριφυλλιού βρέθηκαν στο “Απόστολος Νικολαΐδης” και με τη φωνή τους έσπρωξαν την ομάδα προς τη νίκη, αλλά το “σύνδρομο” των εκτός έδρας αγώνων έκανε την εμφάνιση του, αυτή τη φορά σε ματς μέσα στο “σπίτι” των Πράσινων…

Ουσιαστικά δύο καλές ευκαιρίες κατάφερε να δημιουργήσει ο Παναθηναϊκός σε 90 λεπτά αγώνα και το πλήρωσε. Ναι, ο ΟΦΗ έστησε… πούλμαν αλλά δεν ήταν η πρώτη φορά που το Τριφύλλι συναντά κλειστή άμυνα απέναντί του φέτος.

Ήταν σαν να έλειπε η… φαντασία για να “ξεκλειδωθεί” η άριστα στημένη άμυνα των Κρητικών. Μία κάθετη, μία σέντρα που θα “έκοβε” στα δύο την άμυνα του ΟΦΗ. Είτε λόγω κακής ημέρας ορισμένων ποδοσφαιριστών είτε λόγω του εξαιρετικού στησίματος του Νίκου Νιόπλια -για να δίνουμε τα εύσημα και στον αντίπαλο- ο Παναθηναϊκός… κόλλησε και μόνο με τις διαγώνιες μεγάλες πάσες του Ρούμπεν Πέρεθ, μπορούσε να δημιουργήσει προϋποθέσεις για επικίνδυνες καταστάσεις στην αντίπαλη άμυνα οι Πράσινοι.

Ένας άλλος τρόπος που θα μπορούσε να έρθει η νίκη, ακόμη και αν δεν την “απαίτησε” με την εμφάνισή του ο Παναθηναϊκός, ήταν οι στατικές φάσεις. Παρ’ όλα αυτά οι Πράσινοι δεν απείλησαν ούτε με τα 4 κόρνερ που κέρδισαν, αλλά και ούτε με τα φάουλ που κέρδισαν πέριξ της περιοχής των φιλοξενούμενων.

Ένα “πεταμένο” πρώτο ημίχρονο και δύο ευκαιρίες σε 90 λεπτά, θύμισαν τον Παναθηναϊκό των εκτός έδρας αγώνων κι όχι εκείνο της Λεωφόρου που έπιανε τον αντίπαλο από τον λαιμό και τον… σμπαράλιαζε.

Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό, θα ερχόταν και έναν κακό 90λεπτο στη Λεωφόρο -με τον Απόλλωνα είχαμε μόνο ένα κακό μισάωρο- τώρα είναι στο χέρι των παικτών και του Ιβάν Γιοβάνοβιτς να το διαχειριστούν και να παρουσιαστούν πανέτοιμοι στο ματς με τον ΠΑΟΚ.

Υ.Γ. Ίσως η “τρύπα” των στατικών φάσεων να καλυφθεί όταν μπει σε κανονικό ρυθμό ο Λούντκβιστ. Στο μέχρι στιγμής μικρό δείγμα που έχουμε, ο Σουηδός δεν έχει πείσει αλλά τα… φαρμακερά του χτυπήματα σε κόρνερ και φάουλ έχουν φανεί. Μια στημένη φάση μπορεί να κρίνει βραδιές σαν κι αυτή που η ομάδα… κολλάει.

0 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Ντέμος blog: Το πέναλτι “φάντασμα” και το… φάντασμα του Παναθηναϊκού

 

Τι κοινό έχει η εμφάνιση του Παναθηναϊκού για ακόμη ένα εκτός έδρας ματς και το πέναλτι που δόθηκε στον Μπαράλες; Ούτε πέναλτι ήταν αυτό που πήρε ο Αστέρας αλλά ούτε και εμφανίστηκε το Τριφύλλι στην Τρίπολη…

Κρίθηκε το αποτέλεσμα του παιχνιδιού στο “Θεόδωρος Κολοκοτρώνης” στο ανύπαρκτο πέναλτι του Πούγγουρα στον Μπαράλες; Εν πολλοίς ναι, καθώς οι γηπεδούχοι έμοιαζαν ανήμποροι να απειλήσουν στο ματς. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούμε να το πούμε με σιγουριά. Οι πράξεις μετράνε και με βάσεις αυτές -και το 2-1 που διαμορφώθηκε στο τέλος του πρώτου μέρους- ο Αστέρας έστησε… πούλμαν και δεν ασχολήθηκε με την επίθεση.

Είναι αυτό δικαιολογία για μία ακόμη προβληματική εμφάνιση του Παναθηναϊκού εκτός έδρας; ΟΧΙ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Και δεν είναι ότι του πήγε άσχημα το ματς. Οι Πράσινοι προηγήθηκαν ουσιαστικά στην πρώτη φάση που δημιούργησαν. Χτύπησαν στην κόντρα, πήραν το προβάδισμα και κανονικά, αν μπορεί αυτό να ειπωθεί για ένα ποδοσφαιρικό ματς, θα έπρεπε να είχε το πάνω χέρι, απέναντι σε μία ομάδα που δεν είναι του επιπέδου του.

Αντ’ αυτού, χωρίς καμία συγκέντρωση έγινε λάθος κατευθείαν για να… χαραμιστεί το 0-1. Γιατί είναι δεν είναι πέναλτι, η φάση προέρχεται από ατομικό λάθος. Σε άλλη περίπτωση φάση δεν θα υπήρχε καν. Αυτή είναι η φάση “κλειδί” του ματς. Εκεί κρίνεται. Οκ έχει ακόμη μία ώρα μπάλας, αλλά η ψυχολογία όλων αντιστρέφεται. Από εκεί που σφιχταγκαλιάζεις το πρώτο σου διπλό, ισοφαρίζεσαι και δίνεις δικαιώματα.

Δεν είναι ένα ή δύο ματς. Το σημερινό ήταν το τέταρτο εκτός έδρας, όπου το Τριφύλλι είναι “σκιά” της ομάδας που αγωνίζεται στη Λεωφόρο. Της ομάδας που δεν χορταίνουν να βλέπουν οι οπαδοί του στα εντός έδρας ματς. Που πιάνει τον αντίπαλο από τον λαιμό, δημιουργεί, σκοράρει και το κάνει με εντυπωσιακό τρόπο.

Θα πρέπει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς να βρει άμεσα τη λύση καθώς μεσοβδόμαδα, έρχεται και ο νοκ άουτ αγώνας με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι. Εκεί δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία ή αγώνες για να καλυφθούν οι χαμένοι βαθμοί. Είναι μία κι έξω… Και παρότι η κλήρωση ήταν η χειρότερη δυνατή, ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός θα αποτελεί μεγάλη αποτυχία.

1 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Ντέμος blog: Ο “βράχος” Μπρινιόλι, τα “σκυλιά” ΡουμπενΑλεξ και ο… ουρανοκατέβατος Σαρλια

 

Τα ντέρμπι πάντα θα είναι ματς των προσώπων και των προσωπικοτήτων. Η σημασία του αποτελέσματος για τους οπαδούς των ομάδων θα “γεννά” ήρωες. Κάποιες φορές οι πρωταγωνιστές των ντέρμπι είναι τα… αστέρια που περιμένεις να τα κρίνουν, αλλά κάποιες άλλες είναι παίκτες που “λάμπουν” σχεδόν από το… πουθενά.

Ξεκινώντας πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Καλός ο βαθμός της ισοπαλίας στην παρούσα φάση, ιδιαίτερα και με τις τεράστιες απώλειες που κλήθηκε να αγωνιστεί ο Παναθηναϊκός. Ωστόσο, δεν πρέπει να πανηγυριστεί, όπως και πολύ σωστά δεν πανηγυρίστηκε. Δε γίνεται να βάζουμε ταβάνι, που φτάνει μέχρι ένα “x” στην έδρα του “αιώνιου”, στα όνειρα μας. Κρατάμε τον βαθμό, το μηδέν παθητικό, το εξαιρετικό στήσιμο της ομάδας από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς αλλά κρατάμε και το μέτριο, για να μην πω άσχημο, δεύτερο ημίχρονο.

Πάμε όμως και στα πρόσωπα του ντέρμπι. Δε γίνεται να μην αρχίσουμε από τον Αλμπέρτο Μπρινιόλι. Όσο κι αν γνωρίζαμε ότι ο Ιταλός έχει πείρα, προέρχεται από γεμάτες χρονιές, υπήρχε ένα… κόμπιασμα που το ντεμπούτο θα γινόταν σε ματς με τον Ολυμπιακό. Παρ’ όλα αυτά, ο Μπρινιόλι, όχι μόνο ήταν εξαιρετικός κάτω από τα δοκάρια, αλλά το έκανε να φαίνεται και εύκολο! Είτε μπλοκάροντας, είτε αποκρούοντας, είτε στις εξόδους του, είτε με τη μπάλα στα πόδια, ο τερματοφύλακας του Τριφυλλιού έδειχνε ψύχραιμος, σταθερός και η σιγουριά αυτή πέρναγε και στους συμπαίκτες του. Ευχάριστος “πονοκέφαλος” για τον Γιοβάνοβιτς να έχει δύο πραγματικά καλούς γκολκίπερ.

Από τους πρωταγωνιστές του Τριφυλλιού στο 0-0 του Καραϊσκάκη όμως ήταν και ο… ΡουμπενΑλεξ (κακή προσπάθεια γλωσσοπλασίας θα το δεχτώ). Το δίδυμο στο κέντρο του Τριφυλλιού αγωνίστηκε ως… ένα δείχνοντας εξαιρετική χημεία. Πότε έβγαινε ο Αλεξανδρόπουλος μερικά μέτρα πιο πάνω να πιέσει, πότε ο Ρούμπεν, πάντα όμως ο έτερος του ζευγαριού κάλυπτε μένοντας πίσω. Έτρεξαν πολύ για να μην χαθεί ο έλεγχος του κέντρου και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό. Οκ Μπουχαλάκης και Καμαρά προέρχονταν από αγώνα τρεις ημέρες νωρίτερα και μπορεί να είχαν πεσμένες αντοχές, αλλά το Πράσινο δίδυμο δεν έχασε τη μάχη ούτε στο ξεκίνημα του ματς που οι αντίπαλοι ήταν ακόμη με… φρέσκα πόδια. Κομβική η απόδοση αμφότερων, περιόρισε τους Πειραιώτες που φαινόταν ότι δεν θα σκόραραν και μέχρι το 120’ να παίζαμε.

Στον τομέα της ανάπτυξης δε, ο Πέρεθ έδειξε πόσο σημαντικός είναι για τον Παναθηναϊκό. Κράτησε τον ρυθμό χαμηλά όταν οι “ερυθρόλευκοι” επιχειρούσαν να ανεβάσουν ταχύτητα. Μόνο υπέρ του Ισπανού και του Τριφυλλιού κατ’ επέκταση, λειτουργεί ο χρόνος. Όταν “δέσει” με όλους τους υπόλοιπους και αφομοιωθεί στο 100% το πλάνο του Γιοβάνοβιτς, ο Ρούμπεν θα είναι ο play maker που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός. Θα είναι το… μυαλό μέσα στο γήπεδο.

Επειδή όμως στο ξεκίνημα μιλήσαμε για πρωταγωνιστές που δεν τους περιμένεις, ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται στον Ζβόνιμιρ Σάρλια. Φαντάζομαι ότι δεν ήταν λίγοι εκείνοι που… ανησυχούσαν για την απόδοσή του στο ντέρμπι. Μαζί και ο υπογράφων. Το πόσο τεράστια απουσία ήταν ο Βέλεθ, που όντως ήταν. Ο Κροάτης ωστόσο έκλεισε στόματα…

Και όχι το ματς δεν άρχισε με τον καλύτερο τρόπο για τον Σάρλια. Βλέποντας την ντρίμπλα του Ελ Αραμπί πάνω του και ένα εύκολο πούλημα της μπάλας στα πρώτα λεπτά, οι σκέψεις που τριγυρνούσαν στο μυαλό δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστες. Η συνέχεια όμως; Τι να πούμε; Έβγαινε πρώτος σε μπάλες, έκοβε χαμηλά, ψηλά, μοίραζε απλά και σωστά τη μπάλα δίπλα του, όταν χρειάστηκε την έστειλε και στην κερκίδα προς αποφυγή κινδύνου. Ένα και μοναδικό λάθος έκανε μετά το ξεκίνημα. Στη φάση του 78’ όπου έχασε το κοντρόλ στρώνοντας στον Ελ Αραμπί, ωστόσο κι εκεί ακόμη πρόλαβε να του βάλει την κόντρα αποσοβώντας τεράστιο κίνδυνο. Οπότε… Dobro si igrao. Svaka čast Zvonimir!

Υ.Γ. : Καμία διάθεση δεν έχω να αδικήσω και τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές που τα έδωσαν όλα, κυριολεκτικά, χθες. Καρλίτος, Χατζηγιοβάνης προσπάθησαν πολύ, να κρατήσουν, να κουβαλήσουν, να σπάσουν τη μπάλα. Οι δύο μπακ έκαναν εξαιρετική δουλειά, ιδιαίτερα ο Χουάνκαρ που σε αρκετές φάσεις δεν είχε τη βοήθεια του Βιτάλ. Ο Παλάσιος μολονότι δεν έκανε κάτι ουσιαστικό, κέρδισε φάουλ και μαζί πολύτιμο χρόνο, προσπάθησε σε μία θέση… έκπληξη που του -και μας- επιφύλασσε ο Γιοβάνοβιτς και φαίνεται ότι θα είναι σημαντικός για την ομάδα όταν προσαρμοστεί.

Υ.Γ. 1 : Απογοητευτική η παρουσία του Μακέντα. Όχι μόνο δεν βοήθησε μπαίνοντας, αλλά χάλασε και 1-2 προϋποθέσεις αντεπίθεσης που παρουσιάστηκαν.

Υ.Γ. 2 : Το “Παναθηναϊκός θα πει μαχητική ψυχή” ξεκίνησε από το Σάββατο. Οι Νέοι του Τριφυλλιού πέρασαν με 3-2 από τον Ρέντη, κάνοντας ανατροπή στην ανατροπή. Παρά το ότι βρέθηκαν να χάνουν σχεδόν από το… πουθενά, επέστρεψαν στο ματς και το πήραν με συγκλονιστική προσπάθεια.

3 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail
Ντέμος blog: Το ισπανικό… κλειδί που κρίνει το ντέρμπι

 

Ο Ρούμπεν Σαλβαδόρ Πέρεθ ντελ Μάρμολ αποτελεί τον x-factor του Παναθηναϊκού και η απόδοσή του αναμένεται, σε μεγάλο βαθμό, να κρίνει την έκβαση του κυριακάτικου (3/10) ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο “Καραϊσκάκης”. Σε καμία περίπτωση ένας μόνο κούκος δε φέρνει την άνοιξη, αλλά για να διεκδικήσουν τη νίκη οι Πράσινοι, ο Ισπανός θα πρέπει να είναι σχεδόν… αλάνθαστος.

Ο χώρος στον οποίο κινείται είναι νευραλγικός και τα λάθη στον συγκεκριμένο τομέα του γηπέδου “απαγορεύονται”. Ιδιαίτερα για μία ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός που θέλει να παίξει κυριαρχικό ποδόσφαιρο. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς του έχει δώσει έναν άτυπο ρόλο… playmaker, καθώς ο Ρούμπεν είναι ο πρώτος που υποδέχεται τη μπάλα από τα στόπερ και είναι δικιά του ευθύνη η ομαλή μετάβαση στο μεσαίο τρίτο του γηπέδου. Προφανώς κι αυτό το γνωρίζουν οι αντίπαλοι και θέλουν να του δυσκολέψουν τη ζωή ασκώντας του πίεση. Βέβαια, άλλο το pressing που βάζουν οι ποδοσφαιριστές του ΠΑΣ Γιάννινα ή του Βόλου για παράδειγμα, και διαφορετικό αυτό που θα δεχθεί ο Ισπανός από τους “ερυθρόλευκους”. Τόσο λόγω των ατομικών χαρακτηριστικών των παικτών, όσο και από τη γενικότερη τακτική προσέγγιση. Οι παίκτες του Πέδρο Μαρτίνς και με την ψυχολογία της έδρας θα πιέσουν ψηλά στο γήπεδο, σε μια προσπάθεια να “στραγγαλίσουν” τους Πράσινους και κατά συνέπεια τον Πέρεθ ο οποίος είναι ο δέκτης της πρώτης μπάλας σε φάση ανάπτυξης.

 

Ο Ρούμπεν κακός δεν ήταν στα μέχρι τώρα ματς του Τριφυλλιού, αντιθέτως στο ματς κόντρα στον Βόλο ήταν εξαιρετικός πραγματοποιώντας αναμφισβήτητα την καλύτερή του εμφάνιση με τα πράσινα. Ίσως να μην είναι τυχαίο ότι αυτό έγινε έχοντας ως παρτενέρ στο χώρο του κέντρου τον Σωτήρη Αλεξανδρόπουλο. Μπορεί η παρουσία του νεαρού μέσου να “διευκόλυνε” το παιχνίδι του Ισπανού. Διότι η αλήθεια είναι ότι το δίδυμο Ρούμπεν-Μαουρίσιο φαίνεται να μη δουλεύει, μέχρι τώρα τουλάχιστον.

Εκτός όμως από την οργάνωση του παιχνιδιού, μία ακόμη οδός με την οποία μπορεί να κρίνει το ματς με τον Ολυμπιακό ο Πέρεθ είναι οι διαγώνιες πάσες που επιχειρεί στην πλάτη της άμυνας. Ο Ισπανός αμυντικός μέσος έχει δείξει ότι την “έχει” τη συγκεκριμένη μπαλιά. Στο ντέρμπι της Κυριακής (3/10) μάλιστα, δεν θα βρει απέναντι μία… ταμπουρωμένη ομάδα. Οι Πειραιώτες θα επιτεθούν, οι πλάγιοι αμυντικοί τους θα ανέβουν και οι χώροι θα δημιουργηθούν. Στο χέρι του ή καλύτερα στο πόδι του είναι να βρει τους ακραίους του Τριφυλλιού οι οποίοι και ταχύτητα έχουν και μπορούν να πάνε στο ένας εναντίον ενός τρέχοντας στο ανοιχτό γήπεδο.

Ο έλεγχος του ρυθμού επίσης σίγουρα θα παίξει ρόλο και εν μέρει θα είναι “ευθύνη” του Ρούμπεν. Πότε θα ηρεμήσει το ματς, χαμηλώνοντας το τέμπο, πότε θα το… τρέξει για να πιάσει εξαπίνης τους γηπεδούχους. Ο Ισπανός όμως πείρα έχει και μάλιστα αρκετή. Μπορεί να είναι καινούργιος στην ομάδα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά τις παραστάσεις τις έχει για να λάβει τις σωστές αποφάσεις μέσα στο ματς.

Ο Ρούμπεν αποτέλεσε τη δεύτερη μεταγραφή του Παναθηναϊκού το καλοκαίρι και αν κρίνουμε από το χρονικό σημείο στο οποίο υλοποιήθηκαν οι υπόλοιπες κινήσεις, ο Σέρβος τεχνικός βρήκε στον Ισπανό αυτό που έψαχνε. Ο Πέρεθ πλησίαζε αρκετά το… πακέτο του “6αριου” που έψαχνε στην αγορά ο Γιοβάνοβιτς, συνεπώς υπάρχει η πίστη ότι μπορεί να συνεισφέρει στα μεγάλα ματς και, γιατί όχι, να τα κρίνει κιόλας.

1 FacebookTwitterLinkedinWhatsappEmail